Λάμπουν οι ψυχούλες σαν αστέρια στον ουρανό...

Το δράμα αυτό δεν περιγράφεται. Από την στιγμή που το έμαθα κλαίω. Όσο σκέφτομαι τους γονείς που έχασαν τα παιδάκια τους σε αυτό το δυστύχημα. Πόσο άδικο. Δωδεκάχρονα παιδάκια που πήγανε για σκι και δεν γύρισαν ποτέ ή ... μάλλον θα γυρίσουν παγωμένα σε ένα φέρετρο και όχι χαμογελαστά για να περιγράψουν στους γονείς και φίλους πόσο όμορφα πέρασαν κάνοντας σκι.

Αυτοί οι γονείς που μπήκανε σε εκείνο το αεροπλάνο για να τους πάει κοντά στα παιδιά τους... δεν ήξεραν αν το παιδί τους θα το βρουν στο νοσοκομείο ή στο νεκροτομείο.

Ανατριχιάζω και μόνο στη σκέψη. Εχω και εγώ ένα δωδεκάχρονο που την στιγμή αυτή που γράφω είναι και αυτό με το σχολείο του για σκι. Έφυγε τη Δευτέρα και επιστρέφει αυριο Παρασκευή. Όταν διάβασα εχθες το πρωί το συμβάν μου κόπηκαν τα πόδια. Το δυστύχημα έγινε μερικά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μας. Αύριο επιστρέφει το δικό μας σχολείο. Θα πάω να στηθώ στην πόρτα του σχολείου από το πρωι και ας ξέρω ότι το λεωφορείο θα φτάσει στις 15.30. Δεν έχω ησυχάσει από χθες.

Μεγάλος ο πόνος των γονιών.

Καλό ταξίδι παιδιά και να είστε χαρούμενα εκεί που πάτε.

Ε Λ Λ Α Δ Α

Αχ Ελλάδα.

Μη χαθείς όταν πέσει το φως.

Κοιμήσου λίγο

Και  ξύπνα το πρωί πιο δυνατή.

Ελληνικοί Προορισμοί

Καλημέρα κ. Πρέσβυ,

Διαβάζω καθημερινά για την κατάσταση στην Ελλάδα και λυπάμαι πραγματικά. Δεν έζησα πολύ καιρό στην Ελλάδα αλλά την αγαπάω και την πονάω. Είναι η πατρίδα μου. Σίγουρα η εκφραση «όπου γης και πατρίς» να ισχύει γιατί η χώρα που σε φιλοξενεί σου δίνει τη δυνατότητα να εργαστείς και να ζήσεις αλλά η χώρα καταγωγής σου είναι πάντα η πατρίδα σου.

Εγώ από εδώ μακριά δεν μπορώ να κάνω κάτι για να βοηθήσω την Ελλάδα αυτήν τη δύσκολη στιγμή. Ίσως το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να χρησιμοπιώ ελληνικά προϊόντα είτε στο εξωτερικό όταν τα βρίσκω στα σούπερ μάρκετ είτε όταν είμαι στην Ελλάδα για διακοπές. Από κρασιά, εμφιαλωμένο νερό, ανθρακούχο νερό, ελιές, τυρί, λάδι οτιδήποτε είναι ελληνικό.

Συζητούσαμε οικογενειακώς προχθες για διακοπές τον Φεβρουάριο. Σκεφτόμασταν διακοπές σε χώρες μακρινές. Αλλά τώρα που το σκέφτομαι η Ελλάδα έχει καταπληκτικούς προορισμούς  ακόμα και τον χειμώνα. Εμείς τη ζούμε κυρίως καλοκαίρι για θάλασσα, ήλιο και ζέστη. Εκτός από τα νησιά στην Ελλάδα έχει και πόλεις και χωριά μακριά από την θάλασσα και καταπληκτικά τοπία για όλα τα γούστα.

Μέσα στα σχέδια μου για αργότερα, όταν θα έχουμε πολύ χρόνο στη διάθεσή μας και δεν θα τρέχουμε σαν τους τρελούς να βγάλουμε τα προς το ζειν, είναι να κάνω τον γύρω της Ελλάδας 2-3 μήνες γυρίζοντας όλες της γωνιές της είτε με αυτοκίνητο, λεωφορείο, τρένο, κάρο οτιδήποτε. Να μένουμε στα χωριά, μαζί με τους ντόπιους και να τρώμε τα ντόπια προϊόντα. Αυτό προς το παρόν δύσκολο. Πριν κάνω τον γύρω της Ελλάδας, προς το παρόν θα κάνω διακοπές λίγων ημερών

Όσα και να διαβάσω στις σελίδες των βιβλίων, των ταξιδιωτικών οδηγών και τις σελίδες του διαδικτύου δεν είναι το ίδιο με τις εμπειρίες που έχει ζήσει ο καθένας.

Αν κάποιος έχει να προτείνει όμορφες γωνιές τις Ελλάδας, παρακαλώ μην διστάσετε. Γράψτε μου εμπειρίες και προτάσεις. 

Τα νέα δεδομένα

Καλημέρα κ. Πρέσβυ,

Εδώ λοιπόν στην χιονοχώρα. Αν και μέχρι σήμερα τέλος Σεπτεμβρίου μόνο χιονοχώρα δεν είναι. Ούτε καν κρυοχώρα. Όλον τον Αύγουστο λιώσαμε από τη ζέστη, αλλά πραγματικά λιώσαμε και τώρα ο καιρός είναι καλοκαιρινός. Ακόμα με τις σαγιονάρες, πέδιλα και κοντομάνικα είμαστε. Ο κόσμος ακόμη κάνει μπάνιο στη λίμνη. Α ναι βέβαια, ο κόσμος εδώ κάνει μπάνιο στη λίμνη. Εμείς δεν το τολμήσαμε ακόμη. Συνηθίσαμε στα πρασινογάλαζα νερά μας και η λίμνη μου φαίνεται βρώμικη. Αλλά μου είπαν ότι είναι πεντακάθαρη. Το μόνο που θέλει προσοχή είναι να μην κάνεις μπάνιο κοντά στις πάπιες γιατί έχουν ψείρες. Αλλά αν κάνεις ντουζάκι μόλις βγεις δεν υπάρχει πρόβλημα. Ίσως του χρόνου.

Κατά τα άλλα εδώ είναι ωραία. Όμορφα τοπία, ευγενικός κόσμος, οργανωμένες υπηρεσίες. Το μόνο δύσκολο προς το παρόν είναι οι νέες γνωριμίες και το να κάνεις νέο κύκλο γνωριμιών και φίλων. Εντάξει θα γίνει και αυτό σιγα σιγά. Μου λείπουν οι συνάδελφοί μου οι οποίοι ήταν και φίλοι. Μοιραζόμασταν τόσα πράγματα τόσες ώρες κάθε μέρα.

Μου λείπουν και οι φίλοι εκτός δουλειάς. Μπορεί όταν ήμασταν στην ίδια πόλη να μην βλεπόμασταν συχνά γιατί ο καθένας είχε φορτωμένο πρόγραμμα και δεν προλαβαίναμε αλλά ξέραμε ότι ήμασταν κοντά και όποτε θέλαμε μπορούσαμε να βρεθούμε. Τώρα ξέρεις ότι είναι μακριά και δεν μπορείς, εκτος αν κανονίσεις ταξίδι.

Δεν δουλέυω ακόμη. Δεν ψάχνω ακόμη εντατικά. Στέλνω κανένα βιογραφικό αν μου αρέσει καμιά δουλειά αλλά δεν αγχώνομαι. Είμαι στο σπίτι και περνάω χρόνο με τον μικρό μου. Τον περιμένω να γυρίσει από το σχολείο, να του ετοιμάσω το φαγητό του, το κολατσιό του, το φρούτο του, να τον παω στις προπονήσεις του. Χαιρεται που κάνουμε πράγματα μαζί. Παλαιότερα που δούλευα όλα αυτά τα έκαναν η γιαγιά και ο παππούς. Νομίζω ότι τώρα στην ηλικία που είναι είναι καλό να είναι οι γονείς κοντά και ειδικά όταν έχουν αλλάξει όλα τα δεδομένα. Χώρα, σπίτι, σχολείο, φίλους.

Αυτά προς το παρόν.

Σας κρατώ ενήμερο πλέον για τις περιπέτειές μας στην ξενιτιά, και όχι μόνο.

Αποχαιρετιστήριο

Καλημέρα κ. Πρέσβυ,

Άργησα πάλι να σας γράψω αλλά τόσο καιρό προσπαθούσα να τακτοποιηθώ εδώ στην νέα χώρα και να προσαρμοστώ με τα νέα δεδομένα.

Πέρασαν 2 μήνες από τότε που έφυγα και τώρα μαθαίνω ότι φευγετε και εσείς. Γυρίζετε πίσω στο Κέντρο για άλλα καθήκοντα. Συγχρητήρια καταρχήν για τη νέα σας θέση. Όλη η ομάδα μας σκόρπισε. Εσείς και εμείς οι πιο κοντινοί σας συνεργάτες. Ποιος ξέρει, ίσως κάποια μέρα να ξαναδουλέψουμε όλοι μαζί.

Θα προσπαθήσω να έρθω στο αποχαιρετιστήριο σας τέλος της εβδομάδας.

Μέχρι τότε σας χαιρετώ.

Καληνύχτα κ. Πρέσβυ

Την Παρασκευή ήταν η τελευταία μου μέρα στο γραφείο μετά από 7 χρόνια στην συγκεκριμένη δουλειά και μετά από 17 χρόνια συνεχόμενης και αδιάκοπης εργασίας γενικά. Μετά από δική μου παραίτηση λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων του συζύγου μου που μας οδηγούν σε άλλη χώρα, έφτασε και αυτή η τελευταία μέρα στο γραφείο. Ανάμεικτα τα συναισθήματα. Και θέλω να φύγω γιατί με ενθουσιασμό για μια αλλαγή στη ζωή μας, πήραμε αυτήν την απόφαση και δεν θέλω να φύγω γιατί αφήνω πίσω το σπίτι μας αλλα και την δουλειά μου. Το σπίτι μας το φτιάξαμε πρόσφατα για να μείνουμε για πάντα αλλά το για πάντα δεν ισχύει. Έρχονται έτσι τα πράγματα που αλλάζουν όλα τα δεδομένα και ανατρέπονται τα πάντα. Για το σπίτι όμως δεν στεναχωριέμαι και τόσο. Υλικά αγαθά. Το πουλαμε το σπίτι και τελείωσε. Πάμε για άλλα, καλύτερα.

Τη δουλειά μου όμως λυπάμαι που την αφήνω. Έφτά χρόνια ήταν αυτά. Ήμουν πλέον από τις πιο παλιές. Αποχαιρέτησα συναδέλφους, διπλωμάτες, Πρέσβεις, πολύ κόσμο και δεν φαντάστησκα ποτέ ότι θα έφτανε η στιγμή ότι θα αποχαιρετήσουν και εμένα. Το μόνο σίγουρο άτομα εκεί ήμουν εγώ, η ιδιαιτέρα του Πρέσβυ. Μου άρεσε πολύ η δουλειά μου και είχα πολύ καλή συνεργασία με όλον τον κόσμο. Εκατό άτομα όλη η υπηρεσία και πολύ καλές σχέσεις με όλους. Εντάξει μπορεί πάνω στην δουλειά να υπάρξει ένταση αλλά με καλή συνεργασία ήταν ξεπερνιούνται.

Η αποχαιρετιστήρια εκδήλωση ήταν πολύ ωραία . Τα λόγια σας κ. Πρέσβυ συγκινητικά και η αγάπη των συναδέλφων έκδηλη. Οι αγαπημένες μου φίλες μου ετοίμασαν πάρτυ όπως ποτέ δεν έχει ξαναγίνει. 'Εφεραν ζωντανή μουσική και ετοίμασαν τέλειο μπουφέ και μοχίτο. Σας ευχαριστώ πολύ κορίτσια δεν θα το ξεχάσω.

Τώρα λίγες μέρες μετά περιμένω την μεταφορική εταιρεία να πακετάρει τα πράγματά μας, την ζωή μας και να τα μεταφέρει στον νέο τόπο κατοικίας για την νέα μας ζωή.

Δεν θα χαθούμε κ. Πρέσβυ. Μπορεί να μην είμαι στο γραφείο αλλά θα σας κρατώ ενήμερο για τα περαιτέρω.

Προς το παρόν σας χαιρετώ από την βροχοχώρα και τα επόμενα νέα από την χιονοχώρα.

Το πουλάω το σπίτι...

Καλημέρα κ. Πρέσβυ και συγνώμη για την καθυστέρηση.

Έχει περάσει ένας μήνας που δεν έχω γράψει αλλά έγιναν τόσα πολλά πράγματα μέσα σ’αυτόν τον μηνά που και εγώ ακόμα δεν πιστεύω τα απίστευτα.

Προσφορά νέας εργασίας στον άντρα μου

Απόφαση αλλαγής εργασίας

Παραίτηση του άντρα μου

Παραίτηση δική μου

Και, απόφαση αλλαγής χώρας διαμονής

Όλα αυτά έγιναν τον τελευταίο μήνα.

Αυτά που πρέπει να γίνουν τον επόμενο μήνα είναι:

Να βρω σπίτι στην άλλη χώρα

Να βρω σχολείο για το παιδί μου στην άλλη χώρα

Να ξεκαθαρίσω τα πράγματα που θα βάλω στην οικοσκευή

Να χαρίσω, πουλήσω, δώσω όλα τα υπόλοιπα που δεν θέλω

Να νοικιάσω ή πουλήσω το σπίτι μου

Και κάποια στιγμή όταν θα είμαι έτοιμη και τακτοποιημένη να βρω και εγώ δουλειά.

Σε λιγότερο από 2 μήνες θα είμαι για δεύτερη φορά μετανάστρια. Την πρώτη ήταν όταν ήμουν 4 χρονών και αποφάσισαν οι γονείς μου να μεταναστεύσουν εδώ στην βροχοχώρα, στο κέντρο της Ευρώπης. Και την δεύτερη τώρα με απόφαση δική μας πάμε στην χιονοχώρα.

Χαιρόμαστε όλοι οικογενειακώς για την αυτήν την αλλαγή στη ζωή μας. Είναι μεγάλη απόφαση και μεγάλη αλλαγή αλλά μας αρέσει.

Έχω ξεκινήσει ένα ψιλοξεκαθάρισμα στο σπίτι. Αδειάζω, αδειάζω και ακόμα όλα μου φαίνονται γεμάτα. Είναι απίστευτο πόσα άχρηστα πράγματα έχουμε στο σπίτι που δεν χρειαζόμαστε και που δεν χρησιμοποιούμε.
Θα προσπαθήσω να δώσω τα πράγματα που δεν χρειάζομαι σε ανθρώπους που τα έχουν πραγματικά ανάγκη.

Σας κρατώ ενήμερο για την συνέχεια των εργασιών.

Έχουμε πολλά ακόμα να πούμε και να κάνουμε μέχρι να φύγω.

The Phantom of the Opera

Πήγαμε αυτό το Σαββατοκύριακο στο Λονδίνο. Για δουλειά την Παρασκευή ο αγαπημένος μου και για διακοπές το υπόλοιπο Σαββατοκύριακο μαζί. Περάσαμε πολύ όμορφα. Είδαμε φίλους, φάγαμε μαζί, ήπιαμε, τα είπαμε, γενικά περάσαμε όμορφες στιγμές. Μετά από τις τόσες επισκέψεις μας στο Λονδίνο, αποφασίσαμε να πάμε να δούμε το μιούζικαλ «Το Φάντασμα της Όπερας». Το μιούζικαλ που παίζεται τα περισσότερα χρόνια στο Λονδίνο. Ευτυχώς βρήκα θέσεις και μάλιστα σχετικά μπροστά. Πήγαμε στο θέατρο στην ώρα μας. Αγοράσαμε το πρόγραμμα και καθίσαμε στις θέσεις μας. Γενικότερα μου αρέσει περισσότερο το θέατρο και λιγότερο το μιούζικαλ, αλλά ήθελα να πάω να δω αυτό που παίζεται τόσα χρόνια.

Kαι άρχισε η παράσταση!!!!!

Ερμηνείες, φωνές, κουστούμια, σκηνικά. Φαντασμαγορικό! Ένα παραμύθι ξετυλίχθηκε μπροστά στα μάτια μου. Τα κουστούμια εξαιρετικά και τα σκηνικά μοναδικά. Κουρτίνες να ανεβοκατεβαίνουν, πολυέλαιοι να πέφτουν, τεράστια κηροπήγια να βγαίνουν από τα πατώματα, έπιπλα να πηγαινοέρχονται. Έμεινα άφωνη.

Και στο γνωστό τραγούδι ανατριχιάζεις. Να παίζει η ζωντανή ορχήστρα κάτω από την σκηνή και να σείεται το θέατρο.

Απλά απολαύστε…

 

Και τέλος, κάτι που δεν έχω δει σε κανένα άλλο θέατρο. Μόλις μπήκαμε μας ρώτησαν αν θέλαμε να παραγγείλουμε ποτά. Εκείνη την στιγμή δεν θέλαμε να πιούμε τίποτα.

Όταν βγήκαμε όμως στο διάλειμμα, σε όλα τα τραπεζάκια και σε κάθε γωνία του μπαρ είχε ποτήρια και μπουκάλια με το όνομα του καθενός. Που σημαίνει ότι πριν από την παράσταση παραγγέλνεις τα ποτά σου και στο διάλειμμα το ποτό σου είναι έτοιμο και σε περιμένει χωρίς να χρειάζεται να κάνεις ουρά στο μπαρ όπως γίνεται συνήθως. Τέλεια   

Πολεμικό τοπίο το κέντρο της Ευρώπης.

Το γραφείο μου βρίσκεται στο κέντρο του κέντρου της Ευρώπης. Κοντά στη γνωστή πλατεία όπου βρίσκονται όλα τα κτίρια των Ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων. Σήμερα, μεταξύ άλλων έχει και Σύνοδο Κορυφής. Εδώ και λίγες μέρες τα ευρωπαϊκά συνδικάτα ανακοίνωσαν μεγάλη διαδήλωση στους δρόμους γύρω από τα ευρωπαϊκά όργανα και μάλιστα την ημέρα της Συνόδου.

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να γίνει η πόλη μπάχαλο όταν υπάρχει και η Σύνοδος. Περιμένουν 25.000 διαδηλωτές.

Έστειλε η αστυνομία ενημερωτικά μηνύματα με την διαδρομή των διαδηλωτών και τους κλειστούς δρόμους. Εκτός από τους δρόμους, κλειστοί είναι και οι κοντινοί σταθμοί μετρό, τρένου και στάσεις λεωφορείου.

Εχθές που έφυγα από το γραφείο ενημέρωσα ότι θα ξεκινήσω και δεν ξέρω πότε θα φτάσω. Δεν είχα άλλο τρόπο να κατέβω στην πόλη εκτός από το αυτοκίνητο.

Ξεκινάμε λοιπόν. Ο δρόμος άδειος εκτός πόλης γιατί πολύς κόσμος αποφάσισε να πάρει άδεια και να μην πάει για δουλειά. Κάναμε αρκετά χιλιόμετρα χωρίς πρόβλημα. Όταν αρχίσαμε να πλησιάζουμε κάθε δρόμος που προσπαθούσα να πάρω για να διασχίσω την άλλη μεγάλη πλατεία που με οδηγεί στο γραφείο ήταν κλειστή. Δεν υπήρχε κανένα άνοιγμα για να περάσεις από την μία πλευρά της πλατείας προς την άλλη. Πήρα δρόμους, δρομάκια, τίποτα. Τα είχε κλείσει όλα η αστυνομία. Γύρω-γύρω πήγαινα και να μην μπορώ να βρω άνοιγμα πουθενά. Λίγο πριν αποφασίσω να μπω σε ένα μεγάλο τούνελ που μπορεί να με έβγαζε στον αυτοκινητόδρομο για άλλη πόλη παίρνω μία στροφή και βρίσκω ένα δρόμο ανοιχτό. Μεγάλη τύχη. Αργά και σταθερά φτάσαμε σε ένα σημείο αρκετά κοντά στο γραφείο. Ο δρόμος μπροστά από το γραφείο ήταν κλειστός. Πάρκαρα εκεί όπου βρήκα. Άλλαξα παπούτσια και περπατώντας φτάσαμε.

Εκεί κοντά που παρκάραμε ήταν ένα μπλόκο διαδηλωτών. Μια χαρά τους είδα. Με την μουσικούλα τους δυνατά, με τις μπυρίτσες τους πρωί πρωί, τα δυναμιτάκια να σκάνε εδώ και εκεί. Τέλεια.

Η μέρα μου θα είναι μεγάλη. Πρέπει να πάω και στην Σύνοδο σήμερα μέχρι τα χαράματα. Ίσως αργότερα να φέρω το αυτοκίνητο λίγο πιο κοντά γιατί μετά μέσα στην νύχτα που θα το ψάχνω.

Ζούμε μεγάλες στιγμές.

Έπεσε η αυλαία! Τίτλοι τέλους!

Καλημέρα κ. Πρέσβυ,

Έπεσε η αυλαία. Τελείωσε η παράσταση με μεγάλη επιτυχία. Συγχαρητήρια στους σκηνοθέτες, ηθοποιούς, φροντιστές και βοηθούς. Ευχαριστούμε και το κοινό για το θερμό χειροκρότημα.

Ερασιτεχνική ομάδα μεν αλλά παράσταση επαγγελματικού επιπέδου χάρη στην προσεγμένη δουλειά των σκηνοθετών μας.

Αν και κουρασμένοι όλοι από τις εξαντλητικές πρόβες των τελευταίων ημερών, τα δώσαμε όλα ώστε το αποτέλεσμα να είναι τέλειο. Άξιζε τον κόπο, άξιζε όλη η κούραση, άξιζε όλη η προσπάθεια.

Αγχωθήκαμε πολύ στα παρασκήνια αλλά γελάσαμε και πολύ.

3 μέρες παράσταση. Φτάναμε στο θέατρο νωρίς για να ντυθούμε, να περάσουμε από το μακιγιάζ αλλά και να κάνουμε ζέσταμα φωνής με τον δάσκαλο μουσικής. Τον τρελάναμε τον άνθρωπο με τις παραφωνίες μας και την ανικανότητα μας να τραγουδήσουμε τις τριφωνίες που ήθελε.

Στηνόμασταν όλος ο θίασος στην σκηνή για το άνοιγμα της αυλαίας και το πρώτο τραγούδι. Μαγική στιγμή. Και από εκεί και πέρα, όλα κυλούσαν ρολόι. Όλοι στις θέσεις μας με τα αντικείμενα στο χέρι, με τις αλλαγές των ρούχων, τα τραγούδια, όλα. Δυό τρεις από μας αλλάζαμε συχνά ρούχα. Τρέχαμε στα καμαρίνια για τις αλλαγές με το άγχος να προλάβουμε να ξαναβγούμε στην σκηνή.

Κάποιοι ξέχασαν ατάκες αλλά ευτυχώς δεν φάνηκε τίποτα γιατί τα μπαλώσανε είτε οι ίδιοι είτε κάποιος άλλος πάνω στην σκηνή.

Εγώ πάλι, στην τελευταία παράσταση καθόμουν και περίμενα πότε θα βγω στην σκηνή και ξεχάστηκα. Και ξαφνικά ακούω την ατάκα στην οποία έπρεπε να απαντήσω και πετάγομαι πάνω στην σκηνή ξαφνικά και πετάω την ατάκα μου σαν να μην συνέβη τίποτα. Κανείς δεν κατάλαβε τίποτα. Σαν να ήταν φυσιολογικό.

Σε προηγούμενη μας κουβέντα κ. Πρέσβυ σας είπα ότι δεν θα ξαναπαίξω. Τώρα, αυτήν τη στιγμή δεν έχω αντοχές να σκεφτώ ξανά το θέατρο αλλά ξέρω ότι όταν θα περάσει λίγος καιρός και ξεκουραστώ, θα μου λείψει και δεν θα μπορέσω να αντισταθώ σε μία νέα πρόταση.

Μαέστρο, παίξε! Τίτλοι τέλους!

Απλά συγκλονιστικό

Δείτε το βίντεο. Δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτό που ένιωσα όταν το είδα!

Ο νόμος του Μέρφι

Καλημέρα κ. Πρέσβυ,

Όταν μου τηλεφώνησαν για να μου προτείνουν να ξαναπαίξω θέατρο, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ανοίξω την ατζέντα και να δω τι υποχρεώσεις είχαμε στο γραφείο την εβδομάδα της παράστασης. Στον ορίζοντα δεν υπήρχαν σημαντικά θέματα και υποχρεώσεις και φαινόταν ως η πιο ήσυχη εβδομάδα που θα μπορούσε να υπάρξει. Έτσι και εγώ απάντησα θετικά και αποφάσισα να παίξω στο θέατρο που τόσο μου αρέσει. Μικρός ο ρόλος αλλά δεν ήθελα και κάτι μεγαλύτερο. Οι απαιτήσεις του συγκεκριμένου θιάσου, όπως είπαμε, είναι μεγάλες και οι πρόβες εξαντλητικές.

Και φτάνουμε τώρα στην εβδομάδα της παράστασης και από εκεί που ήταν η πιο ήσυχη εβδομάδα προέκυψαν τα πάντα που θα μπορούσαν να προκύψουν. Είναι ο νόμος του Μέρφι, αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει.

Δεν προλαβαίνω να πάρω ανάσα από τη δουλειά και μόλις τελειώνω κάτι, μου ζητούν να κάνω αλλαγές και άντε φτου και από την αρχή. Απορώ πως στέκομαι ακόμη στα πόδια μου. Όλη μέρα δουλεία και το βράδυ πρόβα μέχρι τις 12.00.

Έχω στο κεφάλι μου Υπουργούς, Προέδρους, παραπροέδρους και παρατρεχάμενους και πρέπει να τακτοποιήσω τις αφίξεις, αναχωρήσεις, ξενοδοχεία και όλα τα άλλα διαδικαστικά σχετικά με τις συναντήσεις τους.

Αύριο είναι Παρασκευή και είναι η πρεμιέρα. Είχα σκοπό να ζητήσω άδεια για να προετοιμαστώ (η ψωνάρα) ψυχολογικά και σωματικά για την παράσταση. Αδύνατον. Από την συνεδρίαση θα φύγω για το θέατρο και το ξέρω ότι δεν θα έχουν ακόμη τελειώσει αλλά για μία φορά αγαπητέ κ. Πρέσβυ θα με συγχωρήσετε αλλά η τέχνη με καλεί. Βεβαία μεταξύ σοβαρού και αστείου μου είπατε ότι όταν τελειώσει η παράσταση να ξαναέρθω στη συνεδρίαση γιατί πιθανόν να συνεχιστεί μέχρι τις πρωινές ώρες. Σε τι κατάσταση θα είμαι μετά την παράσταση δεν ξέρω. Πειράζει να έρθω με τα ρούχα της χωριάτας που είναι ο ρόλος μου; Πάντως να ξέρετε ότι θα πρέπει να κοιμηθώ και λίγες ώρες γιατί έχουμε παραστάσεις και Σάββατο και Κυριακή.

Σήμερα το βράδυ είναι η γενική μας πρόβα στο θέατρο με κουστούμι και σκηνικά. Ξεχωριστή εμπειρία το σανίδι αλλά θέλει και πολλές αντοχές.
Λοιπόν κουράγιο μου εύχομαι, καλή επιτυχία μου εύχομαι και να τελειώσει με το καλό για να έρθουμε στα ίσια μας.

Όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα γεμάτο πορτοφόλι!

Καλημέρα κ. Πρέσβυ,

Τώρα που έχουμε πρόβες κάθε μέρα, δεν προλαβαίνουμε μεταξύ δουλειάς και πρόβας να γυρίσουμε στο σπίτι για να ξεκουραστούμε και αναγκαστικά βολοδέρνουμε στους δρόμους.

Έχουμε επισκεφθεί όλα τα μαγαζιά και όλα τα σούπερ μάρκετ. Έχουμε φάει φαγητό, γλυκό, παγωτό, σοκολάτα, πατατάκια, γαριδάκια και άλλα διάφορα και έχουμε πιει καφέ, χυμό, κόκα, νερό και διάφορα άλλα.

Η καλύτερη επίσκεψή μας όμως ήταν στο γκουρμέ, γκαστρονομί, πανάκριβο σούπερ μάρκετ. Είχαμε ώρα να σκοτώσουμε και είπαμε «δεν πάμε λίγο να χαζέψουμε στο σούπερ μάρκετ»; Και χαζέψαμε στην κυριολεξία.

Κάποια προϊόντα ήταν σε κανονικές τιμές, άλλα πάλι ήταν σε ιδιαίτερες τιμές. Είδη πολυτελείας βέβαια. Ήταν όμως και κάτι που μας έκανε φοβερή εντύπωση και η τιμή του δεν δικαιολογούσε το είδος.

Στον πάγκο με τα φρούτα το μάτι μας έπεσε στα κεράσια. Ωραία, κόκκινα, μεγάλα κεράσια. Όταν όμως το μάτι έπεσε στο ταμπελάκι με την τιμή, μας γύρισε το μάτι.

Για να αγοράσεις τα συγκεκριμένα κεράσια έπρεπε να σκάσεις 59 ευρώ για ένα κιλό. Στην αρχή νόμιζα ότι δεν είδα καλά αλλά και όταν πλησίασα την ίδια τιμή έλεγε. Μα υπάρχει άνθρωπος που δίνει τόσα λεφτά για κεράσια; Για να τα έχουν εκεί όμως σημαίνει ότι υπάρχει κόσμος που τα δίνει. Και τι στο καλό έχουν που δεν έχουν τα άλλα. Που φυτρώνουν τα συγκεκριμένα κερασόδεντρα; Τι λίπασμα τους βάζουν; Τι τους ποτίζουν; Τους τραγουδάνε;

Έλα όμως που η ξαδέρφη που πήρε το κεφάλι με εκείνα τα κεράσια. Από τότε κάθε μέρα κάνει και μία αναφορά στα κεράσια εκείνα. Θέλει σώνει και καλά να πάει στον πάγκο με τα κεράσια και να πει στην κυρία « παρακαλώ μπορείτε να μου βάλετε 2 κεράσια;». Ποιος κοροϊδεύει ποιον.

Εγώ πάντως δεν μπορώ να το κάνω. Ντρέπομαι.

Όποτε ξαδέρφη επειδή φαγώθηκες με εκείνα τα κεράσια, άντε να σε δω να κάνεις την πλάκα που θέλεις. Να την κάνεις όμως. Όχι μόνο λόγια.

Kαι μην τα φας και τα δύο μόνη σου. Ελπίζω να τα μοιράσεις με την υπόλοιπη οικογένεια.

Βαράτε με και ας κλαίω...

Καλημέρα κ. Πρέσβυ,

Χαθήκαμε λίγο τον τελευταίο καιρό. Δεν προλαβαίνω ούτε ανάσα να πάρω. Έχουμε εντατικές πρόβες για το θέατρο κάθε βράδυ. Οι παραστάσεις (3 μέρες) είναι την άλλη εβδομάδα και τρέχουμε σαν τους τρελούς. Κάθε βράδυ μέχρι τις 11.00. Δεν αντέχω άλλο, ούτε επαγγελματίας να ήμουν. Διάλεξα το θέατρο σαν χόμπι αλλά τώρα δεν μπορώ να πάρω τα πόδια. Θέλω να σταματήσω αλλά δεν μπορώ.

Φυσικά και τις ημέρες των παραστάσεων θα καμαρώνω αλλά τώρα είμαι κομμάτια. Το παιδί μου θα ξεχάσει ότι έχει μάνα. Τον βλέπω κάθε πρωί την ώρα που πάμε σχολείο για μισή ώρα. Μετά δουλειά και καπάκι πρόβα.

Δεν λείπουν φυσικά και οι μικροπαρεξηγήσεις μεταξύ των ηθοποιών, μουσικών, σκηνοθετών. «Ηθοποιών» τρομάρα μας. Είπαμε χόμπι, για να περνάμε καλά.

Πήγαμε και στο βεστιάριο για τα κουστούμια. Τέλειος χώρος. Σαν να είσαι σε παραμύθι. Εγώ αλλάζω δυο στολές, άλλαξα διάφορα ρούχα μέχρι να καταλήξουμε. Μία αντρική ενδυμασία γιατί, ναι αγαπητέ κύριε Πρέσβυ θα ενσαρκώσω και έναν νεαρό άντρα, αλλά και μία γυναικεία ενδυμασία. Μακριές φούστες με φουρό, πουκάμισο, κορσέ, ποδιά, τσεμπέρι. Δεν ξέρω πως θα προλάβω ανάμεσα στις σκηνές να γίνω από άντρας, γυναίκα και τούμπαλιν δυό φορές. Ακόμη δεν το έχω δοκιμάσει. Στις γενικές πρόβες θα γίνει αυτό, δύο μέρες πριν την παράσταση.

Είμαστε 20 άτομα που παίζουμε στο έργο αυτό. Υπάρχουν στιγμές που είμαστε όλοι πάνω στην σκηνή μαζί με τους μουσικούς (βέβαια, έχουμε και ζωντανή ορχήστρα, υπερπαραγωγή σας λέω). Η σκηνή του θεάτρου απ’ότι έχω μάθει δεν είναι και πολύ μεγάλη. Δεν ξέρω πως θα χωρέσουμε όλοι χωρίς να ποδοπατηθούμε, να φουστοπατηθούμε μάλλον γιατί με τις μακριές τις φούστες μας βλέπω να μπουρδουκλωνόμαστε.

Γίνεται μία σοβαρή δουλειά βέβαια αλλά όπως είπα και πριν είμαι κομμάτια. Δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου από την κούραση και την έλλειψη ύπνου. Στις προηγούμενες παραστάσεις άλλες χρονιές (γιατί είμαι και ψώνιο και όσο και να παραπονιέμαι για την κούραση, το θέλω το σανίδι), ήμασταν λίγο πιο καφενείο κατάσταση. Ανοργανωσιά, ασυνεννοησία, κάναμε λίγο ότι θέλαμε, δεν ακούγαμε τον σκηνοθέτη. Το αποτέλεσμα ήταν όμως καλό και καταφέρναμε πάντα να κάνουμε τον κόσμο να γελάσει. Μην ξεχνάμε ότι είμαστε στην ξενιτιά και το θέατρο είναι για τους ξενιτεμένους μία επαφή με την πατρίδα και την γλώσσα.

Αυτή τη στιγμή είμαι πολύ κουρασμένη και θέλω να τελειώσουμε. Την επομένη των παραστάσεων θα νιώθω ανακούφιση αλλά λίγες μέρες μετά το ξέρω ότι θα μου λείψει. Έχω ειδοποιήσει τους δικούς μου στο σπίτι ότι την επόμενη φορά που θα πω την λέξη θέατρο στο σπίτι να με βαρέσουν όλοι μαζί. Με πιάνει ο ενθουσιασμός του θεάτρου και θέλω πάντα να ξαναπαίξω αλλά οι εξαντλητικές πρόβες και το γεγονός ότι μένω μακριά από το κέντρο της πόλης δεν με βοηθούν να ευχαριστηθώ το χόμπι μου.

Όλα του γάμου...

Καλημέρα κ. Πρέσβυ,

Τι μου κάνετε σήμερα; Καλά; Καλά και εγώ.

Αναπολώ. Είναι από αυτές τις στιγμές που ενώ δεν έχεις πρόθεση να σκεφτείς κάτι συγκεκριμένο σου έρχεται φλασιά στο μυαλό για κάτι που είχε συμβεί στο παρελθόν και δεν το έχεις ξεχάσει αλλά βρίσκεται κάπου στο μυαλό σου ανάμεσα στις ωραίες (ή τις άσχημες ανάλογα) αναμνήσεις.

Θυμήθηκα την ημέρα ή μάλλον τις ημέρες γύρω από τον γάμο μου. Γνωριστήκαμε με τον αγαπημένο μου εδώ στην ξενιτιά. Δεν ήρθε για να μείνει αλλά αφού γνώρισε την θεά (ναι εμένα εννοώ!!) αποφάσισε να μείνει. Δύο χρόνια συζήσαμε και αποφασίσαμε να παντρευτούμε. Ο γάμος θα γινότανε στο νησί του αγαπημένου μου Ιούλιο μήνα ντάλα καλοκαίρι. Έτσι βόλευε όλο τον κόσμο. Φτάσαμε λοιπόν στο νησί οδικώς εμείς, αφού διασχίσαμε όλη την Ευρώπη με το μικρό διθέσιο κόκκινο κάμπριο που μου πήρε το κεφάλι από τον θόρυβο και κάηκα από τον ήλιο γιατί δεν ήθελε να κλείσει την οροφή. Στην παραλία φωνάζει όταν έχει ήλιο και ψάχνει απεγνωσμένα ομπρέλα για να κάτσει από κάτω και γκρινιάζει σαν την γεροντοκόρη αν τον δει μία αχτίδα ήλιου αλλά στο κάμπριο μην τυχόν και κλείσουμε την οροφή. Εκεί ο ήλιος δεν το πείραζε.

Τέλος πάντων, φτάσαμε λοιπόν, τακτοποιήσαμε τις τελευταίες εκκρεμότητες και λεπτομέρειες του γάμου και περιμέναμε την μεγάλη μέρα.

Έφταναν και οι καλεσμένοι μας. Μας τίμησαν φίλοι και συγγενείς από το εξωτερικό αλλά και διάφορες πόλεις της Ελλάδας.

Την παραμονή κάναμε και μπατσελορ πάρτυ. Δεν κάναμε πάρτυ άντρες-γυναίκες όπως συνηθίζεται αλλά αποφασίσαμε να πάει ο καθένας με το σόι του και τους φίλους του άσχετα με το φύλο. Ξεκινήσαμε χαλαρά με φαγητό και ποτό και καταλήξαμε σε ορθάδικο μέχρι το πρωί (ημέρα του γάμου). Στο δικό μου τιμ έπαιζαν ξαδέρφια, φίλοι και φίλες. Μαζευτήκαμε καμιά 15-20 άτομα. Για το απέναντι τιμ δεν θα σχολιάσω. Και να φανταστείς ότι εγώ έπαιζα και εκτός έδρας. Κατά τις πρωινές ώρες όταν είχαμε μείνει λίγοι πια γιατί κάποιοι πιο μαζεμένοι είχαν φύγει νωρίς, αποφάσισα εγώ με την ξαδέρφη (ναι την γνωστή ξαδέρφη) να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο. Εγώ έμενα στο ξενοδοχείο και ο αγαπημένος μου στο πατρικό του. Αλλά πριν γυρίσουμε στο ξενοδοχείο θέλαμε να περάσουμε από άλλα μπαράκια για να κόψουμε κίνηση (μπας και δούμε το άλλο τιμ μην τυχόν και κάνει ατασθαλίες). Μόλις πάμε να βγούμε από το μαγαζί μας κολλάει μια γνωστή για να έρθει μαζί μας. Να σου πω, της λέω, γιατί δεν μένεις λίγο ακόμα να γυρίσεις με τα αγόρια (και τι αγόρια, το ρημάξανε και το μαγαζί και το ξενοδοχείο). Εμείς θέλαμε να πάμε μόνες μας. Εμείς έχουμε ύψος 1,80 και εκείνη 1,50 με το ζόρι πώς να κυκλοφορήσουμε. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις κοντές απλά εκείνο το βράδυ θέλαμε να είμαστε μόνες μας. Μας κατσικώθηκε και τελικά πήγαμε ξενοδοχείο. Δεν πειράζει κιόλας γιατί έπρεπε να είμαστε και φρέσκες την επόμενη μέρα.

Όλα ωραία στο γάμο. Είχαμε γύρω στα 300 άτομα. Στην εκκλησία δεν του πάτησα το πόδι αλλά κούνησα το πόδι μου κάτω από το νυφικό για να προκαλέσω σύγχυση στους παρευρισκόμενους. Βγαίνοντας από την εκκλησία, ο κόσμος ήταν μαζεμένος έξω και μας περίμενε. Έτσι όπως είδα τον κόσμο μαζεμένο και ακριβώς μπροστά μου ήταν μαζεμένη η νεολαία, σκέφτηκα, χωρίς να το έχω προγραμματίσει, να πετάξω την ανθοδέσμη μου. Βλέπω ακριβώς απέναντι την ξαδέρφη και την πετάω προς το μέρος της και ενώ η ανθοδέσμη πάει καρφί στα χέρια της ξαφνικά από το πουθενά πετάγεται το 1,50 και παίρνει το ριμπάουντ. Άρπαξε την ανθοδέσμη χιλιοστά πριν πέσει στα χέρια της ξαδέρφης. Δεν ξανάγινε. Καλά να είναι η κοπέλα, 2 αρραβώνες έκανε μέχρι να καταλήξει τελικά παντρεμένη με ένα παιδάκι.

Για την ξαδέρφη όμως … μμμ θα σας πω άλλη φορά!

No more bets

Καλημέρα κ Πρέσβυ,

Σας στεναχώρησα λίγο με την προηγούμενη ιστορία, το ξέρω. Γενικά δεν θέλω να σας λέω δραματικές και στενόχωρες ιστορίες αλλά δυστυχώς η ζωή δεν είναι πάντα ρόδινη για όλους. Είναι φορές που περνάμε δύσκολα αλλά αργότερα τα σκεφτόμαστε και γελάμε γιατί καταφέραμε να ξεπεράσουμε τις καταστάσεις.

Έτσι και εγώ θυμήθηκα, μιας και ανέφερα την λέξη τζόγος στην προηγούμενη ιστορία, την περίοδο που εγώ είχα εθιστεί στον τζόγο. Και όχι απλά εθιστεί, αλλά … (υπάρχει άλλη λέξη που να υποδηλώνει κάτι περισσότερο από το «εθιστεί»?).

Γενικά στην οικογένεια μία τάση για τον τζόγο την έχουμε όλοι ξεκινώντας από γιαγιάδες και παππούδες που το παίζανε το χαρτάκι τους.

Εγώ ξεκίνησα πολύ νωρίς. Από τότε που μπορούσα να έχω πρόσβαση στον ναό της αμαρτίας δηλαδή από τα 21. Στην αρχή παρακολούθησα γιατί με πήγανε και δεν ήξερα ούτε τα κατατόπια αλλά ούτε και πώς να παίξω. Αν το έχεις στο αίμα σου όμως δεν θέλεις και πολύ για να εμπεδώσεις τους κανονισμούς και να πέσεις με τα μούτρα στην πράσινη τσόχα.

Όταν στα 22 μου άρχισα να εργάζομαι και να έχω ένα σταθερό μισθό εκεί τα πράγματα πήραν άλλη τροπή. Δειλά δειλά, αραιά και που, πήγαινα, έπαιζα κόκκινο μαύρο, ύστερα αριθμούς, λίγο μαύρο τζακ, ώσπου μέσα σε δύο χρόνια το «χόμπυ» έγινε μανία, καθημερινότητα και τελικά εξάρτηση. Επειδή δεν μπορούσα να πάω κάθε μέρα γιατί δεν ήταν και στην ίδια πόλη αλλά 60 χλμ μακριά, βρισκόμουν σε κατάσταση στέρησης όπως όλους όσους έχουν μία εξάρτηση, είτε είναι αλκοόλ, ναρκωτικά, νικοτίνη, οτιδήποτε.

Πήγαινα τουλάχιστον 3-4 φορές την εβδομάδα. Τελείωνα την δουλειά στις 17.30 και έφευγα αμέσως και έμενα πολλές φορές μέχρι να κλείσει δηλαδή μέχρι τις 5 το πρωί. Το μυαλό μου δούλευε με 200. Δεν μπορούσε να μου μιλήσει άνθρωπος. Το μάτι μου ήταν στην μπίλια και σε ποιο νούμερο θα πέσει. Υπήρχαν φορές που πόνταρα σε 4 τραπέζια ταυτόχρονα και γύρναγα εκστασιασμένη από το ένα στο άλλο για να δω τι γινότανε. Δεν μπορούσε να με συγκινήσει τίποτα άλλο εκείνη την στιγμή. Με γνώριζαν οι πάντες μέσα, από πορτιέρηδες, κρουπιέρηδες και ταμίες, οι πάντες. Μη με ρωτήσετε αν ήμουν κερδισμένη από τον τζόγο. Όλοι ξέρουμε ότι κάνεις δεν βγαίνει κερδισμένος. Τις περισσότερες φορές έχανα αλλά υπήρχαν και φορές μεγάλης χαράς και ανακούφισης. Λίγες αυτές οι στιγμές. Δεν κρατούσαν όμως πολύ γιατί την επόμενη φορά τα έχανα πάλι. Έχασα όλα μου τα λεφτά, χρεώθηκα, στενοχωρήθηκα, πέρασα από πολλά στάδια. Η αδρεναλίνη ανέβαινε στα ύψη δημιουργώντας έντονα αισθήματα.

Εκείνη την εποχή γνώρισα τον άντρα μου. Τον παρέσυρα και εκείνον. Για λίγο όμως γιατί μετά σιγά σιγά καταφέραμε και βγήκαμε και οι δύο μαζί από τα πλοκάμια του τζόγου. Πως θα ανοίγαμε σπίτι. Για πολύ καιρό προσπαθούσαμε να ορθοποδήσουμε. Μας πήρε αρκετό χρόνο αλλά τα καταφέραμε.

Σήμερα μπορώ να πω ότι το θεωρώ μεγάλη αρρώστια ή οποία θέλει επίσης πολύ κουράγιο και θέληση για να την ξεπεράσεις. Αν έπρεπε να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να αποφασίσω αν θα το ξαναζήσω, όσο και αν σας φαίνεται περίεργο, θα έκανα ακριβώς το ίδιο πράγμα. Θα προσπαθούσα μόνο να αλλάξω το γεγονός ότι έχασα πολλά λεφτά.

Δεν θα άλλαζα με τίποτα τις έντονες στιγμές που έζησα.

Τις δύσκολες στιγμές…

Καλημέρα κ. Πρέσβυ,

Δευτέρα πρωί, πολύ βροχή έξω, πολύ καταθλιπτικός καιρός σήμερα. Σε πιάνει κάτι όταν ο καιρός είναι έτσι. Θυμάσαι όλα τα δυσάρεστα γεγονότα. Είναι πράγματα που θέλεις να ξεχάσεις αλλά κάπου κάπου τα θυμάσαι και είτε σε παίρνει από κάτω επειδή το έζησες, είτε παίρνεις τα πάνω σου γιατί λες ότι πρέπει να νιώθεις τυχερός με την ζωή που έχεις.

Πριν από λίγα χρόνια έζησα μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου. Ίσως θα έπρεπε να πω την πιο δύσκολη στιγμή.

Ένα ζευγάρι που το γνωρίζαμε πολλά χρόνια, οικογενειακοί φίλοι με δύο παιδιά. Με τα κλασικά προβλήματα κάθε ζευγαριού για να μεγαλώσει 2 παιδιά, χωρίς πολλές οικονομικές ανέσεις. Δουλεύανε πολλές ώρες και οι δύο εδώ στην ξενιτιά. Ο σύζυγος όμως είχε και τάσεις τζόγου κάτι που δυσκόλευε ακόμη περισσότερο τα οικονομικά.

Μεγάλωσαν τα παιδιά, η κόρη παντρεύτηκε και επέστρεψε στην πατρίδα. Κάποια μέρα μαθαίνουμε ότι ο πατέρας και ο γιος πιάστηκαν εκτός συνόρων με ποσότητα ναρκωτικών μέσα στο αυτοκίνητο. Ο πατέρας καταδικάστηκε και μπήκε φυλακή για 2 χρόνια και η μάνα έμεινε με τον γιο ο οποίος απαλλάχτηκε γιατί ήταν ανήλικος και υποτίθεται δεν ήξερε τι είχε μέσα το αυτοκίνητο. Φυσικά όλα αυτά ως αποτέλεσμα του τζόγου. Δεν είχε λεφτά να ξεχρεώσει, έμπλεξε με τον υπόκοσμο και ότι δουλειά του προτείνανε την έκανε για να μπορέσει να ξεχρεώσει. Οι κακές αυτές όμως παρέες παρέσυραν και τον γιο σε άλλα μονοπάτια.

Μια μέρα τον βρήκε η μάνα του στο κρεβάτι αναίσθητο. Υπερβολική δόση ναρκωτικών. Έπεσε σε κώμα. Βαθύ κώμα. Τρεις μήνες στο νοσοκομείο σε κώμα. Είπαν οι γιατροί μην περιμένετε πολλά. Το μυαλό του δεν λειτουργεί. Μεγάλος ο πόνος της μάνας. Η ελπίδα όμως μέσα της υπήρχε ότι το παιδί της μια μέρα θα ξυπνήσει. Ο άντρας στην φυλακή σε άλλη χώρα και το παιδί σε κώμα στο νοσοκομείο. Πόσα να αντέξει η γυναίκα.

Ένα πρωί, δεν θα το ξεχάσω ποτέ, χτυπάει το δικό μου τηλέφωνο. Είχαμε πει στο νοσοκομείο ότι αν κάτι δυσάρεστο προκύψει μην καλέσετε απευθείας την μητέρα. Πάρτε εμάς και θα της το πούμε εμείς. Και ήρθε εκείνη ημέρα. Σήκωσα το τηλέφωνο για να ακούσω ότι τελείωσε, πέθανε. Ο πατέρας μου ήταν στο σπίτι και κάλεσε την μητέρα. Της είπε «ετοιμάσου να πάμε στο νοσοκομείο, δεν είναι καλά». Δεν της το είπε αμέσως. Ξεκίνησε να πάει να την πάρει και εγώ ξεκίνησα για το νοσοκομείο. (γράφω τώρα και τρέμουν τα χέρια μου).

Συναντηθήκαμε στην πόρτα του νοσοκομείου. Ήμασταν οι τρεις μας. Ο πατέρας μου, εγώ και εκείνη. Την έπιασα αγκαζέ και κάναμε λίγα βήματα προς την πόρτα. Δεν έπρεπε να μπει και να τον δει. Έπρεπε να την προετοιμάσουμε. Και αποφασίζω να της το πω την στιγμή που άνοιγα την πόρτα του νοσοκομείου. «Ο Γιάννης τελείωσε». Μπαίνουμε μέσα και βλέποντας την νοσοκόμα που με το ύφος της είπε το ίδιο πράγμα πέφτει στα χέρια της νοσοκόμας και αρχίζει να κλαίει. Την κρατήσαμε αλλά ανασηκώθηκε αμέσως και άρχισε να τρέχει προς το δωμάτιο του παιδιού της. Έπεσε στο κρεβάτι επάνω του και του φώναζε να σηκωθεί. Δράμα. Δεν μείναμε πολύ ώρα γιατί έπρεπε να τον πάρουν.

Τα υπόλοιπα πήγαν πολύ γρήγορα. Ετοιμάστηκαν τα χαρτιά, έγιναν οι διαδικασίες για να επαναπατριστεί και να θαφτεί στο χωριό.

Εγώ έζησα την πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου την στιγμή που έπρεπε να πω σε μία μάνα ότι πέθανε το παιδί της. Εκείνη η μάνα όμως θα ζει για πάντα δύσκολες στιγμές. Πως να ξεπεράσει τον χαμό του παιδιού της.  

Δεν έχω άλλα λόγια…

Το θέατρο, το τραγούδι και εγώ...

Καλημέρα σας κ. Πρέσβυ,

Θυμάστε που σας έλεγα ότι παίζω θέατρο (ερασιτεχνικά φυσικά) εδώ και πολλά χρόνια; Είναι το χόμπι μου, πώς να το κάνουμε. Άλλος χτυπιέται στα γυμναστήρια, άλλος βγάζει τα μάτια μπροστά στο υπολογιστή και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, άλλος είναι κολλημένος στην τηλεόραση όλη την ημέρα, άλλος διαβάζει, άλλος πλέκει, άλλος ράβει…τέλος πάντων όλοι κάτι κάνουν.

Φέτος λοιπόν αποφάσισα να παίξω με έναν άλλο θίασο. Είπα να αφήσω για λίγο τις κωμωδίες στις οποίες έχω συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια και να δοκιμάσω κάτι πιο σοβαρό. Το έργο είναι κοινωνικό και επίκαιρο με λίγα κωμικά στοιχεία. Παίζουμε πολλά άτομα (γύρω στα 20) πράμα δύσκολο για την οργάνωση διότι δεν καταφέρνουμε ποτέ να είμαστε όλοι στις πρόβες. Πάντα λείπουν άτομα και ποτέ δεν ολοκληρώνεται η πρόβα μίας σκηνής με τους σωστούς ηθοποιούς. Πάντα διαβάζει κάποιος άλλος τον ρόλο για να προχωρά η σκηνή. Εμένα με αποσυντονίζει γιατί εγώ συνήθως μαθαίνω τους ρόλους μου από τις πρόβες (δεν διαβάζω ποτέ στο σπίτι). Τώρα που πρέπει να διαβάζω και τα λόγια των άλλων δεν μπορώ να συγκεντρωθώ στα δικά μου.

Φέτος θα είναι πρόκληση για μένα αυτό το θεατρικό. Θα παίζω έναν αντρικό και έναν γυναικείο ρόλο. Σε μια σκηνή είμαι άντρας, τρέχω να αλλάξω για να βγω γυναίκα και καπάκι ξαναλλάζω για να βγω άντρας. Δεν ξέρω ακόμη πως θα γίνει όλο αυτό και πως θα φαίνομαι σαν άντρας, (πιθανόν να μοιάζω με τον Πίπι στην ταινία με την Βουγιουκλάκη).

Και δεν φτάνουν όλα αυτά, το έργο έχει και μουσική επένδυση. Και ποιος καλύπτει αυτό το μέρος. Εμείς φυσικά. Τραγουδάμε κιόλας. Αυτό πως θα το αντέξω. Ούτε στο μπάνιο δεν τραγουδάω για να μην σπάσουν τα πλακάκια. Τι θα κάνω; Προς το παρόν ανοιγοκλείνω στο στόμα πίσω από τους άλλους για να μην με βλέπουν. Κρύβομαι πίσω από την αφάνα της ξαδέρφης. Ναι δεν σας είπα ότι παίζει και η ξαδέρφη. Βέβαια!! Ερχότανε στις πρόβες μαζί μου για παρέα και της λέει η σκηνοθέτης «αφού έρχεσαι που έρχεσαι, δεν παίζεις κιόλας»; Και έτσι βγήκε και η ξαδέρφη στο κλαρί. Πρώτη φορά στο σανίδι του θεάτρου. Θα μας πει στα σχόλια τις εντυπώσεις της.

Για να επανέλθω στο τραγούδι. Που λέτε πρέπει και να τραγουδήσουμε. Χορωδιακά κυρίως και 2-3 σόλο από αυτούς που έχουν κάπως καλύτερη φωνή. Έχει να πέσει δούλεμα από τους δικούς μας που θα είναι στην παράσταση. Έχει να πέσει δούλεμα από τους δικούς μας που δεν θα είναι στην παράσταση αλλά θα δουν το DVD. Προχτές μία κοπέλα που παίζουμε μαζί και πρώην συνάδελφος μου στο γραφείο έφερε την φωτογραφική της μηχανή και έβγαζε φωτογραφίες αλλά χωρίς να την πάρουμε χαμπάρι μας τραβούσε βίντεο την ώρα που τραγουδούσαμε. Το έδειξε στην άλλη μας συνάδελφο και όταν πήγα την επομένη στο γραφείο κάτι κοροϊδευτικά γελάκια διέκρινα. Να ανησυχώ;

Και κάτι ακόμα, μας λείπουν δύο ακόμη ηθοποιοί για 2 μικρούς ρόλους. Μας λείπει ο μουγγός και το πτώμα. Ενδιαφέρεται κανείς; Δεν υπάρχουν λόγια σε κανέναν από τους δύο ρόλους.

Ο γαμπρός το΄σκασε!!!!!

Έχουμε όλοι στο σόι μας περίεργους και ιδιαίτερους ανθρώπους. Ή τους συναναστρέφεσαι και ανέχεσαι τις ιδιοτροπίες τους ή αποφασίζεις ότι δεν τις αντέχεις και ξεκόβεις, απομακρύνεσαι.

Έχουμε και εμείς στο σόι μας διάφορα νούμερα. Για παράδειγμα, έχουμε έναν τσιγκούνη, μάλλον δύο τσιγκούνηδες, έναν γυναικά, μία «παντρεύτηκα, έκανα παιδιά και πότε θα αγοράσω την επόμενη γκούτσι», μία «δεσποινίς ετών 39, εγώ πότε θα γίνω μάνα», κάτι γεροντοκόρες και κάτι τρελοκομεία. Δεν βγάζω τον εαυτό μου απέξω. Εγώ θα έβαζα τον εαυτό μου στα τρελοκομεία.

Έχουμε όμως και έναν που μας έκανε να ζήσουμε μοναδικές στιγμές. Ήμουν μικρή και δεν θυμάμαι την κάθε λεπτομέρεια αλλά θυμάμαι αρκετά.

Ετοιμαζότανε το σόι να παντρέψει τον τελευταίο εργένη και σχεδόν γεροντοκόρο θείο. Αφού είχε δουλέψει κάποια χρόνια στο εξωτερικό, μάζεψε κάτι λεφτάκια και γύρισε στην πατρίδα όπου έτρωγε από τα έτοιμα και από κάτι εισοδήματα που είχε από μικροεπενδύσεις στο εξωτερικό. Γλέντησε κάποια χρόνια, έχτισε όλα τα ξενυχτάδικα της συμπρωτεύουσας, αγόρασε ένα διαμέρισμα και ένα εξοχικό και αποφάσισε να σοβαρευτεί. Μια κουβέντα είναι το «αποφάσισε». Αφού τον είχαν ζαλίσει όλοι γύρω του ότι έπρεπε να παντρευτεί, είδε και απόειδε και είπε να δεχτεί ένα προξενιό. Να μην τα πολυλογώ, το προξενιό πήγε καλά και ξεκίνησαν οι ετοιμασίες του γάμου.

Έρχεται η μέρα του γάμου. Ετοιμαστήκαμε όλοι, ετοιμάστηκε και η νύφη (στο σπίτι της εμείς δεν την είδαμε), και πριν ξεκινήσουμε για την εκκλησία, κάτι έγινε!!! Δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς πως έγινε. Ο γαμπρός τηλεφώνησε ή κάποιος που ήταν μαζί του τηλεφώνησε, δεν ξέρω να πω με ακρίβεια. Το θέμα ήταν ότι ο γαμπρός το’σκασε και γάμος δεν θα γινόταν. Όχι μόνο δεν ήρθε στο γάμο του, όχι μόνο άφησε σύξυλη την κοπέλα την ημέρα του γάμου αλλά το έσκασε κιόλας. Πήρε αεροπλάνο και έφυγε για την πρωτεύουσα. Μακριά για να μην τον βρει κανείς.

Έμαθα πολύ αργότερα ότι κάποιο μυστικό πρόβλημα υγείας τον εμπόδισε να παντρευτεί. Προτίμησε να ακυρώσει παρά να ρεζιλευτεί στη νύφη. Αλλά έπρεπε να περιμένει την ημέρα του γάμου για να την παρατήσει;

Κρίμα την κοπέλα.

Αυτά με το σόι μας. Σας χρωστάω και ακόμη μία ιστορία όπως σας είπα πριν από καιρό. Την κηδεία της γιαγιάς. Εκεί να δείτε γέλια. Στόρυ για ελληνική ταινία.

Γενικό ρεκτιφιέ

Είναι πρωί και είμαι μισοκοιμισμένη μέσα στο αυτοκίνητο για να πάω στη δουλειά. Έξω χιόνι, κρύο, παγωνιά. Κουκουλωμένη με το χοντρό μπουφάν, προσπαθώ να ζεσταθώ.

Είμαι σταματημένη σε κόκκινο φανάρι. Εγώ είμαι ήδη καθυστερημένη για την δουλειά και βιάζομαι να ανάψει πράσινο για να φύγω.

Ξαφνικά σταματάει δίπλα μου ένα αυτοκίνητο. Εγώ δεν γυρίζω να δω. Σηκώνω απλώς ελαφρά το βλέμμα προς την μούρη του αυτοκινήτου και βλέπω ένα άσπρο αυτοκίνητο και καθώς προχωράει βλέπω και τις γνωστές μπλε γραμμές της αστυνομίας. Το βλέμμα το δικό μου μένει στις μπλε γραμμές αλλά το μυαλό μου παίρνει χίλιες στροφές. "μήπως πέρασα κανένα κόκκινο; μήπως έτρεχα με υπερβολική ταχύτητα; έβαλα ζώνη; μήπως κρατάω το κινητό στο χέρι;" Αφού σιγούρεψα ότι τίποτα κακό δεν έχω κάνει και είμαι εντάξει με την τάξη, και συνεχίζοντας εγώ να έχω το βλέμμα στραμμένο αλλού, ένιωθα όμως το βλέμμα των αστυνομικών επάνω μου. Ένιωθα ένα επίμονο βλέμμα, ίσως και δύο βλέμματα πάνω μου. Και λέω μέσα μου: "πωπω, τίποτα θεογκόμενοι θα είναι. Αστυνομικοί ψηλοί, ξαθνοί, κούκλοι, καλογυμνασμένοι με την στενή μπλε στολή που θα τους πηγαίνει τέλεια". Και αποφασίζω να ανασηκώσω το βλεμμα και να ρίξω μία ματιά προς την μεριά των αστυνομικών. Και τι να δω; Δύο γεροντάκια αντυνομικοί που με γλυκοκοίταζαν και με χαιρετούσαν μες την τρελή χαρά. Τι να κάνω και εγώ η δόλια; Έγνεψα με το χέρι ευγενικά και γύρισα προς το ραδιόφωνο κάνοντας πως ψάχνω σταθμό. Ατελείωτο το κόκκινο φανάρι. Το ένα λεπτό μου φάνηκε αιώνας. Αυτοί συνέχιζαν να γελάνε και να χαιρετάνε και εγώ να περιμένω ανυπόμονα το πράσινο. Μόλις πρασίνισε με προσπέρασαν και με ξαναχαιρέτισαν. Τους χαιρέτισα και εγώ με χαμόγελο και έφυγα. 

Τζάμμμπα ονειρεύτηκα τους θεούς αστυνομικούς. Ήτανε να μου την πέσουνε τα γερόντια.

Ακούς ξαδέρφη; Μας την πέφτουνε τα γερόντια.

Κλείσε ραντεβού ξαδέρφη για γενικό ρεκτιφιέ!!!!!!!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Καλημέρα κ. Πρέσβυ,

Σας εύχομαι Χρόνια Πολλά και ότι καλύτερο για το Νέο Έτος.
Ότι επιθυμείτε για σας και την οικογένειά σας.

Για όλους μας εύχομαι να ζούμε όπως ακριβώς μας αρέσει με χαμόγελο και αισιοδοξία.

Υγεία για όλους είναι το πιο σημαντικό. Όλα τα υπόλοιπα ξεπερνιούνται.

Μια θερμή σκέψη και για τον Άγιο Βασίλη που αν και δεν υπάρχει όλοι θα θέλαμε να υπήρχε και όλα αυτά που βλέπουμε στις ταινίες να ήταν αληθινά.

Ο γιος μου μέχρι πέρυσι πίστευε πραγματικά πως ο Άγιος Βασίλης του άφηνε το δώρο του κατά την διάρκεια της νύχτας. Μέχρι που κάποιος στο σχολείο του είπε ότι δεν υπάρχει και απογοητευτηκε. Ήρθε στο σπίτι και μας είπε " το ξέρω ότι δεν υπάρχει και ότι τα δώρα μου τα βάζετε εσείς".
Τον ρωτάω: " Θα ήθελες να υπήρχε;"
Και μου απαντά: " Το ξέρω πως δεν υπάρχει αλλά θα ήθελα να υπήρχε"

Νομίζω πως όλοι μας θα θέλαμε να υπήρχε και ας μην το ομολογούμε.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ  

Μετά την πόλη του φωτός, η πόλη των λόρδων…

Όπως σας έλεγα κύριε Πρέσβυ μου, το Σαββατοκύριακο αυτό θα έλειπα (πάλι!!! ναι το ξέρω) για μία επίσημη βραδιά φιλανθρωπικού χαρακτήρα στην πόλη των λόρδων.

Φτάσαμε Παρασκευή βράδυ, κάναμε βόλτα, φάγαμε και γυρίσαμε νωρίς για να κοιμηθούμε νωρίς για να έχουμε φρέσκια επιδερμίδα την επομένη. Πως θα κάναμε εμφάνιση με σακούλες στα μάτια. Α πα παααα.

Σάββατο λοιπόν, πάλι βόλτες, αγορά, ψώνια και λοιπά.

Το απόγευμα είχα κλείσει μαλλί και μακιγιάζ στο ξενοδοχείο. Το ραντεβού ήταν στις 16.00. Έπρεπε να είμαστε έτοιμοι στις 18.30 για να πάμε στο γκαλά στις 19.00. Έχει πάει 16.00, 16.10, 16.15, 16.30 τίποτα. Εγώ άρχισα να εκνευρίζομαι. Στα κάρβουνα καθόμουν. 16.40. Παίρνω τηλέφωνο στην εταιρία που έκλεισα το ραντεβού και τους λέω το πρόβλημα. Με παίρνουν πίσω να μου πουν ότι η κοπελιά πήγε σε λάθος ξενοδοχείο. Τι να πω … την γκαντεμιά μου.!!!!

17.00 καταφθάνει μέσα στο άγχος. Μέχρι να αραδιάσει τα πράγματά της και να ξεκινήσουμε πέρασε η ώρα. Τέλος πάντων, κάναμε μαλλί και μακιγιάζ τρέχοντας και με την ψυχή στο στόμα ετοιμαστήκαμε. Γιατί και οι οικοδεσπότες μας γνωστοί για την συνέπειά τους σαν λαός, εμείς δεν μπορούσαμε να αργήσουμε.

Αφού με είχε πρήξει ο αγαπημένος μου τον τελευταίο μήνα για το συγκεκριμένο γκαλά και για το πόσο επίσημο θα είναι, κατασκοτώθηκα να βρω μακριά τουαλέτα και να ταιριάξω και τα ανάλογα αξεσουάρ. Εκείνος ένα σμόκιν και ένα παπιγιόν έβαλε. Εντάξει ένα μαύρο κουστούμι και ένα παπιγιόν πόσο δύσκολο είναι να βρεις. Όλα μαύρα είναι και όλα το ίδιο κόψιμο έχουν.

Εγώ είχα φόρεμα, παπούτσια, πανωφόρι (λόγω παγωνιάς δεν μπορούσα να πάω με την τιράντα), τσαντάκι, κόσμημα και αναγκαστικά ψηλοτάκουνα παπούτσια (τα γνωστά πετρόλ). Ντυνόμαστε και κατεβαίνουμε που μας περίμεναν. Βλέπω τις υπόλοιπες και παθαίνω ένα κατιτίς, μου γυρνάει το μάτι. Φουστάνια μέχρι το γόνατο και εγώ με την μακριά τουαλέτα και το λουκ κόκκινου χαλιού. Μαύρο φουστάνι, πετρόλ παπούτσι, μαύρο γουνάκι και μαύρο τσαντάκι με χάντρες κρόσσια.

Οι άντρες όλοι ίδιοι. Μαύρα κουστούμια και μαύρα παπιγιόν.

Πάμε στο ξενοδοχείο που γινότανε το φιλανθρωπικό γκαλά. Ευτυχώς ήταν και άλλες κυρίες με επίσημες τουαλέτες οπότε δεν αισθανόμουν πλέον μόνη. Πολύ ωραία όλα. Ωραία στολισμένη η αίθουσα, ωραίο πρόγραμμα, τέλειο φαγητό και καλή παρέα.

Έγιναν πλειστηριασμοί και κληρώσεις για να μαζευτούν χρήματα για μία οργάνωση που βοηθά ανάπηρα παιδιά. Ο σκοπός ιερός και συμβάλλαμε και εμείς όσο μπορούσαμε.

Όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε και βγήκαμε για να πάμε στο ξενοδοχείο, ταξί πουθενά. Και έχει ο άλλος την φαεινή ιδέα να πάμε με τα πόδια. Έλα μου λέει 500 μέτρα είναι. Ξέρεις, ρε φίλε, εσύ τι είναι τα 500 μέτρα με δεκάποντες γόβες στις 3 το πρωί όταν τις φοράς ήδη από τις 6 το απόγευμα και έχουν πρηστεί τα πόδια σου? Εμ, δεν ξέρεις γι’αυτό μιλάς!!! Ξεκινάμε… Περπατάω και παραπατάω! Βαδίζω και παραμιλώ! Τι άλλο να πω για να περιγράψω την κατάστασή μου; Να με ρωτάνε κάθε λίγο και λιγάκι είσαι καλά; Και εγώ να λέω από μέσα μου «σκάστε γιατί θα σας καρφώσω με το μυτερό τακούνι της γόβας». Οι άλλες δύο βγάλανε τα παπούτσια τους και περπατούσανε ξυπόλητες στους δρόμους. Η μία μάλιστα με τελείως γυμνό πόδι με τους 0 βαθμούς. Έκανε κρύο αλλά από το ζόρι μου με τα παπούτσια είχα ζεσταθεί και είχα σκάσει.

Μεγάλη η ανακούφισή μου όταν φτάσαμε και τελείωσε το μαρτύριό μου. Περάσαμε όμως καλά και χαλάλι η ταλαιπωρία.

Πόλη του Φωτός

Ξεκινάμε Σάββατο πρωί από την βροχοχώρα με χιονοθύελλα για να πάμε στην πόλη του φωτός για τα γενέθλια μιας φίλης. Όταν λέμε χιονοθύελλα εννοούμε μια ασπρίλα που να μην βλέπεις μπροστά σου. Μια στιγμή αναρωτήθηκα «μήπως να μην πάμε;». Το περιμέναμε όμως πολύ καιρό αυτό το Σαββατοκύριακο. Είχαμε και πολύ καιρό να δούμε τους φίλους μας που πρόσφατα μετακόμισαν οπότε είπαμε ας κάνουμε λίγο δρόμο ακόμη και βλέπουμε. Ευτυχώς όσο προχωρούσαμε τα πράγματα ήταν καλύτερα. Φτάσαμε κάποια στιγμή τέλος πάντων, και πάμε ξενοδοχείο. Ήταν νωρίς ακόμη και ήταν κρίμα να μείνεις μέσα, σ’αυτήν την πόλη, ειδικά λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα που είναι όλα στολισμένα και φωτισμένα. Πανέμορφα.

Παίρνουμε το μετρό και πάμε στις γνωστές γκαλερί να χαζέψουμε ίσως και να αγοράσουμε.

Δεν σας είπα βέβαια ότι το επόμενο Σαββατοκύριακο έχουμε κι άλλο ταξίδι. Θα πάμε στην πόλη των Λόρδων για ένα very special event και πρέπει να ντυθούμε για κόκκινο χαλί. Εγώ έχω βρει όλη την ενδυμασία από πάνω μέχρι κάτω. Ο αγαπημένος μου βέβαια δεν έχει κάνει ακόμη τίποτα. Αυτήν την εβδομάδα, είπε. Για να δούμε. Δεν είμαστε εμείς οι γυναίκες δύσκολες. Οι άντρες είναι χειρότεροι.

Κλείνω την παρένθεση της επόμενης εβδομάδας και επανέρχομαι στο σαββατοκύριακο που μόλις πέρασε. Είμαστε λοιπόν μέσα στο μετρό και συζητάμε πάλι!!!! για το τι θα βάλει στο γκαλά. Μου λέει: «θέλω να βρω ένα παπιγιόν προς το μπορντό» και μου έρχεται μια τέλεια ιδέα και του λέω: «να βρούμε ένα παπιγιον ίδιο χρώμα με τα παπούτσια μου, πετρόλ». Και γυρνάει με κοιτάει με ένα ύφος (δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω) και φωνάζει: «είσαι τρελή;». Περιττό να πω ότι τον άκουσε όλο το βαγόνι. Ευτυχώς που δεν καταλάβαιναν οι άνθρωποι. Έμεινα κόκαλο να τον κοιτάω. «Καλά παιδί μου πως κάνεις έτσι, μία ιδέα ήταν» Μόνο στο Χόλιγουντ θα φοράνε άλλα ντ΄άλλων; Ας κάνουμε και εμείς μία φορά την υπέρβαση και να βάλουμε αυτά που δεν θα φορούσαμε πουθενά όπου κυκλοφορεί γνωστός.

Πάντως περάσαμε πολύ όμορφα και επιστρέψαμε στο σπίτι μας την Κυριακή συναντώντας πάλι στο δρόμο μας όλων των ειδών τις καιρικές συνθήκες. Ήλιο, βροχή, χιόνι, ομίχλη. Υπομονή χειμώνας είναι θα περάσει!!!

Σαββατιανά (συνέχεια)...

Και συνεχίζω εκεί που το άφησα την προηγούμενη φορά. Σαββατόβραδο, λοιπόν, όταν με πήρατε τηλέφωνο για να μου πείτε ότι τελικά δεν έρχεται ο Υπουργός, εγώ και η ξαδέρφη (η οποία βογκάει όλη μέρα για την ξενιτιά, άτιμη ξενιτιά!!!!) ετοιμαζόμασταν για να βγούμε. Αποφασίσαμε με άλλες 2 συναδέλφους μου να πάμε σε μία ελληνική γιορτή. Μια από αυτές που διοργανώνουν οι διάφοροι εθνικοτοπικοί σύλλογοι οι οποίοι δεν είναι ουκ ολίγοι. Εγώ είχα χαθεί λίγο από τα μεταναστευτικά δρώμενα και αποφάσισα μετά από πολύ καιρό να πάω.

Πάμε λοιπόν, με καθυστέρηση γιατί δεν βρίσκαμε το ξενοδοχείο (βέβαια, σε ξενοδοχείο, κυριλέ πράματα!), μπαίνουμε στην αίθουσα πήχτρα, είχε πολύ κόσμο. Βρίσκουμε τα κορίτσια και δεν προλαβαίνω να καθίσω και βλέπω χίλιους δύο γνωστούς από τα παλιά. Σηκώνομαι και κάνω το γύρω των τραπεζιών σα νεόνυμφη για να χαιρετίσω. Άλλοι γνωστοί δικοί μου, άλλοι γνωστοί των γονιών μου. Αφού χαιρέτισα το μισό σύμπαν επιτέλους κάθομαι. Λόγω καθυστέρησης δεν προλάβαμε το πρώτο πιάτο. Ρωτάω πολύ ευγενικά στον σερβιτόρο ότι επειδή καθυστερήσαμε λίγο, μήπως θα μπορούσε να μας φέρει το πρώτο πιάτο πριν αρχίσουν να σερβίρουν τα δεύτερα και χωρίς καν να πάει στην κουζίνα να ρωτήσει μου λέει ένα ξερό «όχι». Καλά, λέω, δεν πειράζει θα φάμε μόνο το δεύτερο. Δεν περνάνε 5 λεπτά και στο διπλανό τραπέζι μόλις είχε κάτσει ένα ζευγάρι και τους έφεραν τα πρώτα. Μου γύρισε το μάτι. Δεν είπα τίποτα όμως, είπα να μην κάνω φασαρία, έχω και τόσα χρόνια να εμφανιστώ σε γιορτή, ας μην κάνω εγώ την δύσκολη. Έρχεται το δεύτερο πιάτο, μία αηδία και τέλος για επιδόρπιο μία φρικτή φρουτοσαλάτα. Κάποια στιγμή αργά το βράδυ θελήσαμε λίγο νερό, είχαμε γκαγκανιάσει και η απάντηση: «δεν έχουμε άλλα μπουκάλια νερό εδώ, αν πάτε στο μπαρ του ξενοδοχείου», Ε όχι ρε φίλε δεν πληρώσαμε τόσα λεφτά το εισιτήριο για πάω στο μπαρ του ξενοδοχείου να ζητάω νερό.

Και το αποκορύφωμα της όλης βραδιάς η κλήρωση των λαχνών. Συνηθίζουν στις γιορτές αυτές να πουλάνε λαχνούς για να μαζέψουν χρήματα για την ενίσχυση του συλλόγου. Αγοράσαμε και εμείς από ένα φακελάκι για να ενισχύσουμε και ίσως να κερδίσουμε κάποιο από τα δώρα. Είχα διάφορα δώρα: διανυκτερεύσεις σε ξενοδοχεία στην Ελλάδα, ηλεκτρικές συσκευές (η μία συσκευή ήταν μαγνητόφωνο, δεν ξέρω ποιας εποχής), μπουκάλια κρασί και φαγοπότι σε εστιατόρια. Αρχίζει η κλήρωση (όλοι αυτήν περίμεναν για να φύγουν). Τραβούσαν λαχνούς σε διάφορα χρώματα: πράσινο ανοιχτό, πράσινο σκούρο, πράσινο πιο ανοιχτό, ροζ, φούξια, κίτρινο ανοιχτό, κίτρινο σκούρο, μπλε, γαλάζιο, πιο σκούρο, πιο ανοιχτό, ένα μπάχαλο και στους λαχνούς. Ο τύπος που φώναζε τους αριθμούς ξεχνιότανε και δεν έλεγε χρώμα. Έλεγε π.χ. το νούμερο 40 κερδίζει μία ηλεκτρική σκούπα. Δεν έλεγε όμως 40 πράσινο σκούρο και σηκωνόντουσαν 5-6 άτομα με το νούμερο 40 σε διάφορα χρώματα. Σουρεαλ κατάσταση.

Και φτάνει η ώρα του μεγάλου δώρου, αυτό που περιμένει όλη η αίθουσα από την αρχή της γιορτής. Πέντε μέρες διακοπές σε παραλιακό ξενοδοχείο στην Ελλάδα φουλ πενσιόν (έτσι έγραφε το φυλλάδιο με τα δώρα που μας μοίρασαν). Φωνάζει το νούμερο και σηκώνεται κάποιος να το παραλάβει. ΟΟοοοο κρίμα δεν κερδίσαμε. Γυρίζω από περιέργεια να δω ποιος το κέρδισε και τι να δω. Ο πρόεδρος του συλλόγου. Ααα λέω εντάξει, ο πρόεδρος σαν πρόεδρος που είναι θα το ξαναβάλει στην κλήρωση για να το κερδίσει κάποιος άλλος. Έτσι θα ήταν και το σωστό άλλωστε. Το παίρνει ο πρόεδρος και δεν βλέπω καμία κίνηση που να δείχνει πρόθεση να ξαναμπεί το δώρο σε κλήρωση ξανά. Το πήρε ωραία, ωραία και ξανακάθισε στην θέση του. Εεεε τότε ήταν που μου γύρισε το μάτι ξανά. «Άντε κορίτσια σηκωθείτε πάμε να φύγουμε, αρκετά. Είχα πολλά χρόνια να έρθω σε γιορτή, τώρα θα κάνω άλλα τόσα, μη σου πω πως δεν θα ξανάρθω ποτέ».

Αθάνατοι πατριώτες!!!!!

Σαββατο κι απόβραδο...

Καλημέρα κ. Πρέσβυ,

Την Παρασκευή πριν φύγω από το γραφείο μου μου είπατε να είμαι stand by το Σαββατοκύριακο γιατί μάλλον θα γινόταν ένα έκτακτο Συμβούλιο Υπουργών την Κυριακή για ένα καυτό θέμα που απασχολεί την Ευρώπη αυτές τις μέρες. Εγώ πάλι το ξέχασα με το που έκλεισα την πόρτα του γραφείου μου. Το Σάββατο το βράδυ καθώς ετοιμαζόμουν για να βγω με την ξαδέρφη (ναι, ναι την γνωστή ξαδέρφη με την οποία συνεχίζουμε το πλέξιμο, η καθεμία στον καναπέ της και μαλώνουμε κάθε μέρα για χαζά θέματα σαν τις γεροντοκόρες), χτυπάει το τηλέφωνο και βλέπω κλήση από εσάς κ. Πρέσβυ. Ταράχτηκα πρέπει να ομολογήσω γιατί είχα τελείως διαγράψει από το μυαλό μου το έκτακτο της Κυριακής.

- Γεια σας κ. Πρέσβυ, τι κάνετε;

- Εσύ τι κάνεις;

- Ετοιμάζομαι για να βγω, πρέπει να ανησυχώ; Πρέπει να βάλω τα ρούχα της δουλειάς και να κατηφορίσω προς γραφείο;

- Όχι ευτυχώς, αν και έχει έκτακτο Συμβούλιο αύριο ο Υπουργός δεν θα έρθει (και εγώ να σταυροκοπιέμαι από την άλλη μεριά του τηλεφώνου και να ευχαριστώ αυτόν το άγιο άνθρωπο τον Υπουργό που αποφάσισε να μην έρθει, γιατί με απάλλαξε από πολλά δεινά για το Σαββατοκύριακο)

- Ααα μάλιστα τι κρίμα κ. Πρέσβυ που δεν θα έρθει γιατί θα πρέπει να τραβήξετε εσείς όλο το ζόρι και θα φάτε και όλη σας την Κυριακή. (Τι υποκρίτριαααα!!!!) Πρέπει να κάνω κάτι εγώ;

- Όχι απλά πήρα να σου το πω για να μην έχεις άγχος.

Και με αφοπλιστική ειλικρίνεια απαντώ:

- Οφείλω να ομολογήσω κ. Πρέσβυ ότι δεν είχα κανένα άγχος (γιατί πολύ απλά το είχα ξεχάσει, αλλά δεν το είπα).

Ναι το ξέρω, άλαλος μείνατε με την απάντησή μου αλλά δεν πειράζει, ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι δεν μπορώ να τα θυμαμαι και όλα. Και τώρα που είπα και χειμώνας, χειμώνας βαρύς έπεσε εδώ στην βροχοχώρα οπότε δεν είμαστε για πολλά πολλά με -5 βαθμούς.

Αεροπορικές ιστορίες

Ξέρω ότι σας έχω ζαλίσει κ. Πρέσβυ με τις παλιές ιστορίες από την εποχή που δούλευα στην αεροπορική εταιρία. Ωραίες εποχές, ωραίο το αντικείμενο της δουλειάς, συναρπαστικό το αεροπλάνο. Πάντα με εντυπωσίαζε και ακόμα με αφήνει άφωνη το πώς πετά στους αιθέρες αυτό το τέρας και κουβαλά τόσες ψυχές.

Πιο συναρπαστικό από όλα όμως ήταν οι επιβάτες που συναντούσες όταν ερχόταν στο γραφείο για τα διάφορα προβλήματά τους. Διότι μόνο για προβλήματα ερχότανε στο γραφείο. Αν όλα ήταν καλά πηγαίνανε κατευθείαν στο check-in και δεν τους βλέπαμε καθόλου.
Όλα τα ευτράπελα και όλων των ειδών τις περιπτώσεις τις συνάντησα εκεί. Απαιτητικούς, τρελούς, ιδιότροπους, κακούς αλλά και καλούς ανθρώπους, ευγενικούς και καλοπροαίρετους.
Όσο και αν οι ιστορίες με τους επιβάτες ήταν συναρπαστικές γιατί ο καθένας είχε την ιστορία του την οποία κουβαλούσε από έναν προορισμό στον άλλον, τόσο πιο απίθανες ήταν οι ιστορίες με το πλήρωμα και τον καπετάνιο. Σας έχω ήδη πει τις ιστορίες με την δηλητηρίαση αλλά και με το παγωτό. Δεν σας έχω πει και άλλες πολλές ιστορίες.
Δεν υπονοώ ότι το δικό μας αντικείμενο δεν είναι ενδιαφέρον. Όχι προς θεού. Έχουμε και εμείς πολλές κουφές ιστορίες αλλά δεν με αφήνετε να τις πω. Είναι απόρρητες. Θα μου την πέσουν οι μυστικές υπηρεσίες. Οπότε και εγώ θα λέω τις αεροπορικές μου περιπέτειες.
Λοιπόν, εκτός από εκείνη την φορά που ο πιλότος αρνήθηκε να πετάξει αν δεν του φέρναμε το παγωτό του, είχαμε και πολλές φορές περιπτώσεις όπου οι πιλότοι και το πλήρωμα αρνιόντουσαν να πετάξουν μόλις είχαν περάσει κάποιες συγκεκριμένες ώρες εργασίας. Οι υπερωρίες τους έπρεπε να πληρωθούν επί τόπου στο χέρι και μετά να απογειωθεί το αεροπλάνο. Η υπεύθυνη του σταθμού άνοιγε το χρηματοκιβώτιο και μετρούσε για τα 5-6 άτομα πιλότο και πλήρωμα το ποσό που δικαιούνταν ο καθένας ανάλογα με τις ώρες υπερωρίας και τον βαθμό του. Ήταν φορές που μόλις που φτάνανε τα λεφτά του ταμείου και μετρούσαμε τα φραγκοδίφραγκα για να τους δώσουμε. Μπακαλίστικες δουλειές. Μέσα στο αεροπλάνο σε κάποιο από τα καθίσματα περνούσε ένας ένας και έπαιρνε τον φάκελό του λες και δουλεύανε σε κανένα εργοστάσιο και περιμένανε το μεροκάματο. Έτυχε να είναι άδειο το ταμείο και να ξεσηκώσουμε τον λογιστή από την άλλη μεριά της πόλης να πάει στο γραφείο στο κέντρο της πόλης να ανοίξει το χρηματοκιβώτιο και να φέρει λεφτά στο αεροδρόμιο. Όλα αυτά συνεπάγονται ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ. Αλλά δεν ίδρωνε το αυτί κανενός. Οι επιβάτες να περιμένουν στο gate και να αναρωτιούνται πότε θα φύγουν και οι άλλοι μέσα τον χαβά τους.
Δε λέω, δικαίωμα του καθενός είναι να απαιτεί αυτά που δικαιούται αλλά και δικαίωμα του επιβάτη να φτάσει στο προορισμό του στην ώρα του. Οι υπερωρίες μπορούν να πληρωθούν και αργότερα όπως σε όλες τις δουλειές.
Το ξέρω σας ζάλισα λίγο αλλά δεν πειράζει. Για να ξεφύγετε και εσείς λίγο. Όλο τα ίδια και τα ίδια. Ιστορίες διπλωματίας θα πούμε άλλη φορά. Προς το παρόν αεροπορικά. Έχω και άλλες ιστορίες. Αύριο θα σας πω μία άλλη!!!!!!

Όνομα για παραλία

Συγνώμη κ. Πρέσβυ που έφυγα εχθές άρον άρον αλλά με πήραν από το σχολείο του γιου μου και μου είπαν ότι χτύπησε το δάχτυλό του όταν έπαιζε στην αυλή και μάλλον έσπασε και καλό θα ήταν να πάει νοσοκομείο για ακτινογραφίες.

Και πήγαμε νοσοκομείο και κάναμε τις απαραίτητες εξετάσεις και τελικά ήταν στραμπούλιγμα σε ένα σημείο του δαχτύλου και ελαφρύ κάταγμα σε άλλο σημείο. Του έβαλαν ένα νάρθηκα και όλα καλά. Η μεγάλη μας στενοχώρια βέβαια είναι η αποχή από αθλητικές δραστηριότητες για 6 εβδομάδες. Έχει σκάσει που δεν μπορεί να παίξει γιατί πρέπει να προσέχει το χέρι του.

Ευχαριστώ για τα περαστικά.

Αααχ η αγωνία της μάνας!!!!! Δεν θέλω γέλια και κοροϊδίες.

Του έδωσα το όνομα του πεθερού μου. Ωραιότατο αρχαίο ελληνικό όνομα. Στην αρχή είχα λίγο τους ενδοιασμούς μου γιατί εδώ στην ξενιτιά θα ήταν λίγο δύσκολο για ένα μικρό παιδί να κουβαλά ένα δύσκολο όνομα σε ξένη γλώσσα. Φοβόμουν ότι θα τον κορόιδευαν τα άλλα παιδάκια στο σχολείο αλλά ευτυχώς οι συμμαθητές του το προφέρουν τέλεια και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.

Επίσης, ένα άλλο πρόβλημα που είχα με τα ονόματα ήταν το θέμα της παραλίας. Θα σας εξηγήσω αμέσως τι εννοώ.

Το καλοκαίρι που αράζουμε στην παραλία ακούμε όλες τις μαμάδες να φωνάζουν τα καμάρια τους με εκείνες τις στριγκιές φωνές : «Γιωργάκηηηηη έλα γρήγορα έξω, μόλις έφαγες», «Γιαννάκηηηη, έλα έξω γιατί φεύγουμε», «Θανασάκηηηη θα σε τσακίσω αν ξαναπειράξεις την αδερφή σου» και άλλα τέτοια πολλά.

Εγώ είχα ένα τέτοιο θέμα με τα ονόματα. Πως θα φώναζα το παιδί μου με ένα βαρύγδουπο αρχαίο ελληνικό όνομα;;;;

Ευρυπίδηηηη;;;;

Σοφοκλήηηη;;;;;

Περικλήηηη;;;

Αριστοτέληηηη;;;;;

Δεν γίνεται. Το αρχαίο ελληνικό δεν είναι όνομα για παραλία.

Μια βραδιά στο Λεβερκούζεν….

… λίγο έξω από το σταθμό. Λέει το γνωστό άσμα.

Λοιπόν κ. Πρέσβυ, θέλω άδεια για αύριο. Τι εννοείται γιατί!

Θέλω άδεια γιατί σαν εργαζόμενη νέα (!!) έχω δικαίωμα να πάρω κάποιες μέρες άδεια και τώρα θέλω μία μέρα, δηλαδή την αυριανή.

Μην αρχίζετε τις κουτσομπολίστικες ερωτήσεις του τύπου «που θα πας», «με ποιον θα πας», «γιατί θα πας και τι θα κάνεις».

Ααα επιμένετε;

Καλά λοιπόν! Θα πάω στο Λεβερκούζεν. Το γνωστό Λεβερκούζεν από το γνωστό άσμα. Σαν καλή σύζυγος θα ακολουθήσω τον αγαπητό μου σύζυγο για να δει την ομάδα του που παίζει ποδόσφαιρο. Όχι στο γήπεδο δεν θα πάω γιατί εγώ και η οικογένειά μου δεν είμαστε της συγκεκριμένης κιτρινόμαυρης αλλά της άλλης της ομάδας, της ασπρόμαυρης. Το παιδί μας όμως είναι μία διχασμένη προσωπικότητα. Αρχικά είχε μία τάση προς το ασπρόμαυρο τώρα τείνει προς το κιτρινόμαυρο. Νομίζω πως θα μείνει εκεί για να είναι στα ίδια κύματα με τον πατέρα του.

Εγώ με την ξαδέλφη (την γνωστή ξαδέλφη από το πλέξιμο) θα κάνουμε βολτίτσες στο Λεβερκούζεν, λίγο έξω από τον σταθμό, λίγο έξω από τα μαγαζιά, λίγο έξω από την πόλη κάπου λίγο έξω τέλος πάντων.

Δυο ώρες δρόμος είναι από την βροχοχώρα. Θα πάμε λίγο νωρίς για να προλάβει να πάρει και εισιτήριο από το ξενοδοχείο της ομάδας και μόλις τελειώσει ο αγώνας θα επιστρέψουμε. Μεθαύριο θα είμαι πάλι γραφείο. Μην ανησυχείτε δεν θα μείνει άδειο το γραφείο μου, η Ε. θα μείνει στο πόδι. Δεν υπάρχει πρόβλημα, έχει εκπαιδευτεί καλά και ούτε που θα το καταλάβετε ότι έλειψα.

Άντε τι να πω τώρα!! Με τη νίκη; Θα το πω χαμηλόφωνα να μη το πιάσει το αυτί του αδελφού μου.

Ρε που έπλεξα….!!!!!!

Πολύ καλά ακούσατε. Δεν είπα έμπλεξα είπα έπλεξα. Με έβαλε στο τρυπάκι μία συνάδελφος και μου ήρθε θεία φώτιση για πλέξιμο. Είναι και η ξαδέλφη στο σπίτι και την έβαλα και αυτήν στη δουλειά.

Μία μέρα που μιλούσαμε γενικά και αόριστα με την Γ. μου είπε ότι πλέκει μία κουβέρτα για τον Κ. Κάτι σκίρτησε μέσα μου. Θυμήθηκα την γιαγιά μου που ολιμερής έπλεκε. Με το βελονάκι. Ατελείωτα πλεχτά έχω από την γιαγιά μου. Για την προίκα μου έλεγε. Σεμεδάκια, κουρτινάκια, κουβέρτες και διάφορα άλλα. Μέσα στο μπαούλο τα φύλαγε για να μου τα δώσει όταν θα έχω το δικό μου σπίτι. Και μου τα έδωσε όταν παντρεύτηκα. Είναι αλήθεια ότι δεν τα στρώνω και πολύ γιατί τα πλεχτά δεν αρέσουν στον άντρα μου. Από την άλλη τα λυπάμαι. Φοβάμαι μην χαλάσουν. Τόσο κόπο έκανε η γιαγιά για να τα πλέξει. Εδώ στα παζάρια που πουλάνε αντίκες τα πουλάνε μία περιουσία τα καλά κομμάτια. Η γιαγιά πέθανε πριν από 3 χρόνια και ακόμα θυμάμαι όταν ήμουν μικρή και είχα θυμώσει μαζί της και πήγα και της χάλασα το πλεχτό, της ξέπλεξα μερικές σειρές. Τότε δεν καταλάβαινα πόσο κόπο ήθελε για να κάνει εκείνες τις 2-3 σειρές που εγώ της ξέπλεξα. Όταν το θυμάμαι αυτό μου έρχονται δάκρυα στα μάτια.

Που λέτε πιάσαμε με την ξαδέλφη το βελονάκι και από μία γωνιά στους καναπέδες και δεν σηκώσαμε κεφάλι. Γούβα έκαναν οι καναπέδες από το καθισιό. Αγοράσαμε από 3 μαλλιά η καθεμία. Η ξαδέλφη γκρι, ένα ουδέτερο χρωματάκι και εγώ ένα πρασινογαλάζιο (με τι λογική δεν ξέρω) το οποίο δεν φοριέται. Εγώ έκανα ένα μισό κασκόλ με δύο διαφορετικές πλέξεις και μισά κρόσια από την μία μεριά και η ξαδέλφη ένα κασκόλ-λαιμό με πολλές διαφορετικές πλέξεις και γενικά ένα ασυνάρτητο πράμα. Για μέσα στο σπίτι είναι καλό, το φοράει όταν κρυώνει. Αυτά ήταν τα δοκιμαστικά σχέδια. Επίσης τελείωσα έναν λαιμό για το οποίο είμαι πολύ περήφανη αλλά λόγω του ιδιαίτερου χρώματος δεν νομίζω ότι θα το βάλω. Επίσης ξεκίνησα ένα σκουφάκι αλλά μου βγήκε σαν το καπελάκι που φοράνε οι Εβραίοι. Η ξαδέλφη έχει σαν αποστολή σήμερα να γυρίσει τα μαγαζιά και να βρει μαλλιά για να ξεκινήσουμε τα σοβαρά εργόχειρα.

Νιώθω λίγο σαν την γιαγιά μου, λίγο σαν την μαμά μου, δεν ξέρω. Με πάει αρκετά χρόνια πίσω. Έχω την εντύπωση όμως ότι με ηρεμεί. Νομίζω ότι είναι λίγο anti-stress.

Οπότε κορίτσια (και αγόρια) έτοιμες; Εμπρός στις βελόνες σας!!!!!!!!!

Έρχεταιιιιι......ο Αρχηγός!!!!!

Καλημέρα κ. Πρέσβυ,


Πολύ δουλειά, πολύ δουλειά. Τρέχουμε γιατί αυτήν την εβδομάδα έρχεται ο Αρχηγός. Και αντί για 2 μέρες επίσκεψη, αυτή τη φορά έχουμε 4 μέρες επίσημη επίσκεψη. Οπότε καταλαβαίνετε, επί ποδός για 4 μέρες δεν είναι λίγο. Στην τρίχα, ντυμένη, βαμμένη με μαλλί κομμωτηρίου, στημένη με το χαμόγελο κολλημένο στο αυτί. Και όταν είμαι έτσι σημαιοστολισμένη φοράω και τα ψηλοτάκουνα και κοντεύω να φτάσω το ταβάνι.
Αυτές τις καταστάσεις τις ζούμε 4-5 φορές το χρόνο από 2 μέρες. Τώρα 4 μέρες τι θα κάνουμε;
Ναι, ναι τακτοποίησα όλες τις λεπτομέρειες ως συνήθως: ξενοδοχείο, τα δωμάτια της ασφάλειας, VIP αεροδρομίου, συνοδεία αστυνομίας και γενικά ότι άλλο κάνουμε συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις.
Το ξέρω έρχεται νωρίτερα από το κανονικό γιατί έχει μία πολύ σημαντική ομιλία. Και αυτά τακτοποιημένα είναι μην ανησυχείτε.
Αυτή τη φορά ήταν να έρθει και η πρώτη σύζυγος. Και σήμερα μόλις μάθαμε ότι τελικά ακύρωσε το ταξίδι της. Μα γιατί κ. Πρέσβυ το ακύρωσε; Εμείς τόσα πράγματα είχαμε ετοιμάσει για εκείνη. Κρίμα!
Εγώ πολύ τον συμπαθώ τον Αρχηγό. Μου θυμίζει τον παππού μου. Θέλω να του ζουλήξω τα μαγουλάκια. Δεν θα το κάνω όμως θα συγκρατηθώ, σας το υπόσχομαι.
Άντε καλά πάει η εβδομάδα μας και τα ξαναλέμε πάλι σύντομα….

Ο πιλότος και το παγωτό.

Καλημέρα κ. Πρέσβυ,

Θυμάστε που σας είπα ότι πριν δουλέψω εδώ, δούλευα σε μία αεροπορική εταιρία;

Ααα ναι θυμάστε τον πιλότο που κόντεψα να δηλητηριάσω. Απόδειξη ότι ακούτε τι λέω και χαίρομαι για αυτό.

Τώρα θα σας πω μία ιστορία για ένα πιλότο που πραγματικά με εκνεύρισε τόσο πολύ που εκείνον όντως έπρεπε να τον δηλητηριάσω.

Ήταν η βάρδια μου και έπρεπε να κατέβω στο gate. Φτάνει το αεροπλάνο και ξεκινάμε την γνωστή διαδικασία, catering, refueling, καθάρισμα, βαλίτσες και όλες τις απαραίτητες διαδικασίες ελέγχου και ασφάλειας για να απογειωθεί το αεροπλάνο.

Υπήρχε πάγια τακτική όταν υπήρχαν επιβάτες στην business θέση να παραγγέλνουμε παγωτά για τους επιβάτες της business αλλά και για το όλο το πλήρωμα. Όταν δεν υπήρχαν επιβάτες στην πρώτη θέση δεν παραγγέλναμε για κανέναν, ούτε για το πλήρωμα για λόγους οικονομίας.

Την ημέρα εκείνη που δεν υπήρχαν επιβάτες στην πρώτη θέση δεν παραγγείλαμε παγωτά. Λίγο πριν να κλείσουμε την πόρτα του αεροσκάφους για να απογειωθεί, ο πιλότος με ρωτά: «Που είναι τα παγωτά;» Και του εξηγώ την πάγια τακτική για τους επιβάτες και την πρώτη θέση και το πλήρωμα κλπ κλπ. Σαν να μην κατάλαβε καλά τι του είπα, με αγριοκοίταξε. Και με ξαναρωτά και του ξαναεξηγώ. Μάλλον πάλι δεν κατάλαβε. Αυτό που δεν κατάλαβε ήταν ότι τις προηγούμενες φορές τους κάναμε χάρη και τους δίναμε παγωτά και δεν ήταν δεδομένο το παγωτό για το πλήρωμα. Καθόμασταν και συζητούσαμε, κάπως έντονα θα έλεγα, για ένα τόσο δα ξυλάκι παγωτό. Έκανε ολόκληρη σκηνή ο πιλότος για ένα τόσο δα παγωτάκι. Ο χρόνος μας πίεζε και εμείς συζητούσαμε για τα παγωτά.

Όταν ξεκίνησα να δουλεύω για την αεροπορική, οι προϊστάμενοί μου μου διευκρίνισαν ότι ο πιλότος μέσα στο αεροπλάνο του είναι θεός. Εκείνος αποφασίζει και εκείνος διατάσσει χωρίς αντιρρήσεις. Οπότε εγώ εκείνη τη στιγμή τι κάνω; Αφήστε που μου είπε και της εξής άπαιχτη κουβέντα : «Αν δεν έρθουν τα παγωτά δεν θα πετάξουμε». Πάλι εγκεφαλικό εγώ. Όλοι οι επιβάτες μέσα στο αεροπλάνο να περιμένουν να φύγουν και εμείς να συζητάμε για τα βρωμοπαγωτά. Ασύλληπτο.

Είδα και απόειδα, τηλεφωνώ στην υπεύθυνη του σταθμού (έτσι λέγονται τα γραφεία του εξωτερικού) και της εξηγώ την κατάσταση και φυσικά μου δίνει την έγκριση για να παραγγείλουμε παγωτά. Υπήρξε φυσικά και η ανάλογη καθυστέρηση. Και τι να πεις στους επιβάτες εκείνη την ώρα, «περιμένουμε τα παγωτά του πιλότου»; Όχι φυσικά « κυρίες και κύριοι, σας ζητούμε συγνώμη για την καθυστέρηση και αυτό λόγω της εναέριας κυκλοφορίας».

Ήρθαν τα παγωτά, ο πιλότος το καταβρόχθισε το δικό του με μια μπουκιά, χάρηκε που πέρασε το δικό του και τελικά πέταξε ευτυχισμένος.

Τι να πω; Τίποτα, τα λόγια είναι περιττά.

Μεγάλη στιγμή αμηχανίας

Καλημέρα σας κ. Πρέσβυ.


Θυμήθηκα προχθές μία ιστορία. Ήταν από τις πρώτες μέρες που είχατε έρθει. Δεν είχαμε ακόμη γνωριστεί καλά. Δεν σας ήξερα και δεν με ξέρατε. Ήταν από τις στιγμές που ήρθα σε πολύ δύσκολη θέση και ένιωσα αμηχανία.
Είχαμε επίσημους επισκέπτες.
Δύο αρχηγοί κρατών για διμερείς συνομιλίες. Ο ένας ο δικός μας και ο άλλος μίας ανατολικής χώρας και ήθελαν να συζητήσουν για τις εξελίξεις σχετικά με τα τελευταία γεγονότα της συγκεκριμένης ανατολικής χώρας. Οι διμερείς συναντήσεις συνήθως γίνονται είτε στο ξενοδοχείο είτε στα γραφεία της Διπλωματικής Αποστολής. Αυτή τη φορά αποφάσισαν να έρθουν στα δικά μας γραφεία.
Εγώ από την μεριά μου είχα κάποια εμπειρία με αρχηγό κράτους αλλά μόνο με τον δικό μας. Με δύο μαζί αρχηγούς δεν μου είχε τύχει μπορώ να πω.
Ετοιμάζομαι εγώ για την υποδοχή. Ήταν έτοιμη η αίθουσα, οι καφέδες, τα νερά, τα κεραστικά, όλα τέλος πάντων.
Σας ρώτησα πως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις. «Ρωτάω τους καλεσμένους τι θέλουν να πιούν ή σερβίρω καφέ έτσι κι αλλιώς;» Τους ρωτάς τι θέλουν, μου απαντάτε και λογικό βέβαια. Έτσι θα μου απαντούσε κάθε άνθρωπος.
Έλα όμως που δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα.
Έρχεται πρώτα ο δικός μας με την δική του συνοδεία, 3-4 άτομα και μετά από λίγο φτάνει ο άλλος με την δική του συνοδεία άλλα 3-4 άτομα. Χαιρετιούνται και κάθονται. Όλοι κάθονται. Αρχηγοί, Υπουργοί, Πρέσβεις και διπλωμάτες που κρατούσαν πρακτικά.
Αρχίζουν να μιλάνε. Εσείς μου κάνετε νόημα για να τους ρωτήσω τι θέλουν. Μα πώς να τους διακόψω αφού μιλάνε, σας κάνω εγώ νόημα. Και μου ξανακάνετε νόημα με τα μάτια: «Ρώτα τι θέλουν να πιούν». Πάω να κάνω ένα βήμα και σταματάω. Η κουβέντα είχε περάσει σε άλλο επίπεδο, πιο σοβαρή. Είχα γίνει κόκκινη από ντροπή. Να στέκομαι όρθια πάνω από το κεφάλι τους να περιμένω τη στιγμή που θα τους διακόψω για να τους ρωτήσω «Θέλετε καφέ;» Τι ντροπή θέε μου!!! Αυτοί να συζητάνε για τις πολιτικές εξελίξεις στις χώρες τους και εγώ κατακόκκινη από ντροπή από πάνω τους να περιμένω για να τους ρωτήσω. Και να έχω και εσάς από απέναντι να μου κάνετε νόημα: «Ρώτα».
Έχω μείνει έτσι και δεν μπορώ σερβίρω κανέναν άλλον αν δεν σερβίρω πρώτα τους 2 αρχηγούς. Τα παίρνω στο κρανίο και αποφασίζω από μόνη μου χωρίς να τους ρωτήσω. Βάζω καφέ και νερό για όλους και τους το βάζω μπροστά τους. Δεν θυμάμαι αν το ήπιανε. Δεν με ενδιέφερε. Εγώ να τελειώνω ήθελα και να φύγω όσο γίνεται πιο γρήγορα από εκείνη την αίθουσα.
Μεγάλη στιγμή αμηχανίας, ντροπής και τελικά θυμού γιατί με φέρατε σε τόσο δύσκολη θέση. Αλλά εντάξει δεν πειράζει γιατί τελικά είχε και αυτό τη χάρη του.
Από τότε δεν σας ακούω πια. Αν μπορώ να ρωτήσω ρωτάω αλλιώς τους κερνάω ότι θέλω εγώ. Μέχρι στιγμής δεν έχει διαμαρτυρηθεί κανείς.

Δηλητηρίαση πρώτη

Καλημέρα σας κ Πρέσβυ,

Και μιας και ξεκινήσαμε τις ιστορίες με τις δηλητηριάσεις, θα σας πω άλλη μία ιστορία με απόπειρα δηλητηρίασης. Όχι κ. Πρέσβυ δεν είμαι serial poisoner. Δεν γίνονται ηθελημένα. Δεν έχω πρόθεση να δηλητηριάσω κανέναν αλλά αυτά τα δύο περιστατικά που μου έτυχαν μπορώ να πω ότι με συγκλόνισαν.

Πριν έρθω εδώ να δουλέψω, εργαζόμουν για μία αεροπορική εταιρία πάντα εδώ στην βροχοχώρα. Δεν ήμουν αεροσυνοδός, όχι. Προσωπικό εδάφους.

Λοιπόν μόλις ερχότανε το αεροπλάνο, ο υπεύθυνος της βάρδιας κατέβαινε στο gate για να τακτοποιήσει τις εκκρεμότητες, να ετοιμαστούν όλα και με το καλό να ξαναφύγει το αεροπλάνο.

Εκείνη την μοιραία μέρα ήταν η σειρά μου να κατέβω στο αεροπλάνο. Ήρθε με λίγη καθυστέρηση και τρέχαμε να τα προλάβουμε όλα ώστε να φύγει στην ώρα του. Καθάρισμα, refueling, catering, βαλίτσες και άλλα πολλά. Φορτώνει το catering τα φαγητά για τους επιβάτες και τα σάντουιτς για το πλήρωμα. Έλα όμως που ξεχάσανε να φέρουν τα σάντουιτς του πιλότου. Δεν προλαβαίναμε, δεν μπορούσαμε να περιμένουμε να μας φέρουν άλλα. Έπρεπε να κλείσουμε πόρτες και να πετάξουν. Και μου έρχεται η φαεινή ιδέα και λέω του κυβερνήτη να φάει από τα ζεστά φαγητά που σερβίρουν στην business θέση γιατί έτσι κι αλλιώς φορτώσανε περισσότερα από τους επιβάτες.

Κλείνουν οι πόρτες και φεύγει το αεροπλάνο. Εγώ με την υπεύθυνη του γραφείου ήμασταν στο γραφείο και συμπληρώναμε τα έγγραφα της πτήσης όταν μία ώρα μετά την απογείωση μας παίρνουν τηλέφωνο από το catering και μας την λένε της εξής θεϊκή κουβέντα: «Έχουμε την εντύπωση ότι το ψάρι που φορτώσαμε στην business μπορεί να είναι χαλασμένο, ειδοποιήστε να μην το σερβίρουν». Καταλαβαίνετε ότι με έπιασε κρύος ιδρώτας. Είχα πει εγώ στον κυβερνήτη να φάει από αυτά τα φαγητά. Μας πιάνει πανικός!!!. Καλούμε πύργο ελέγχου και του λέμε να επικοινωνήσουν με την πτήση μας και να μην σερβίρουν το ψάρι. Επίσης να μάθουν αν ο κυβερνήτης έφαγε από το συγκεκριμένο φαγητό. Άρχισα να βλέπω εικόνες τρόμου. Σε κίνδυνο η ζωή 140 επιβατών από δηλητηρίαση κυβερνήτη. Και να φταίω εγώ. Φρίκη.

Νομίζω ότι πέρασα τα πιο δύσκολα λεπτά αναμονής στη ζωή μου. Μέχρι να μάθουμε τι έγινε μου φάνηκε αιώνας. Κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό. Θα μου πείτε «μα αφού υπάρχει και ο συγκυβερνήτης». Εντάξει συμφωνώ αλλά αυτό δεν αλλάζει την κατάσταση ότι στον κυβερνήτη μπορούσε να συμβεί το χειρότερο εν ώρα πτήσης.

Μετά από λίγο μας ενημέρωσαν ότι τα φαγητά είχαν ήδη σερβιριστεί και είχαν ήδη τελειώσει. Η επικοινωνία ήταν δύσκολη και δεν καταφέραμε να μάθουμε αμέσως πόσοι έφαγαν από το ψάρι. Αλλά μάθαμε ότι ο κυβερνήτης δεν είχε φάει. Είχα ανακουφιστεί. Στον προορισμό όμως περίμεναν ασθενοφόρα σε περίπτωση που όντως κάποιος είχε πάθει δηλητηρίαση. Τελικά κανένας δεν έπαθε τίποτα ευτυχώς αλλά η τρομάρα μας ήταν απερίγραπτη.

Σε επόμενο ταξίδι του κυβερνήτη, αν και δεν ήταν βάρδια μου κατέβηκα στο αεροπλάνο με ένα κουτί σοκολατάκια για να τον γλυκάνω επειδή κόντεψα να τον δηλητηριάσω.

Τέλος καλό, όλα καλά αλλά οι στιγμές πανικού που έζησα ήταν συγκλονιστικές.

Δηλητηρίαση δεύτερη

Καλημέρα κ. Πρέσβυ,


Θέλετε να σας φτιάξω ένα καφεδάκι; Ένα σκέτο όπως τον πίνετε;
Γιατί διστάζετε; Μα τον φτιάχνω καλό τον καφέ.
Ααα κατάλαβα! Ακούσατε και εσείς την περίφημη ιστορία της δηλητηρίασης;
Δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Να σας εξηγήσω και θα καταλάβετε πως έγινε και πως δεν υπήρχε πρόθεση δηλητηρίασης.
Λοιπόοοον. Λίγα χρόνια πριν. Ο πρώην προϊστάμενός μου, όχι αυτός πριν από σας αλλά αυτός πριν από αυτόν από σας. Αυτός που με προσέλαβε (τι καλός άνθρωπος). Αυτός λοιπόν, ήθελε μία μέρα καφέ. Συνήθως τον έφτιαχνε μόνος του. Είχαμε λοιπόν στον κοινό χώρο ένα βραστήρα τον οποίο χρησιμοποιούσαμε όλος ο όροφος. Έβαζε ο άνθρωπος τον καφέ του (νεσκαφέ) και μετά ερχότανε και γέμιζε το φλιτζάνι του νερό. Κάποιο απογευματάκι αποφάσισα να καθαρίσω τον βραστήρα. Έβαλα νερό και εκείνο το φάρμακο (τοξικό νομίζω) που καθαρίζει τα άλατα από τις ηλεκτρικές συσκευές, και το αφήνω να καθαρίσει. Κολλάω επάνω στην συσκευή ένα post it με μία νεκροκεφαλή και τις λέξεις “don’t touch”. Έλα όμως που το ξέχασα γιατί πιάστηκα με μία δουλειά και δεν ξέβγαλα τον βραστήρα. Έλα όμως που έπεσε και το χαρτάκι με το “don’t touch” και όταν ήθελε ο άνθρωπος να πιει τον απογευματινό του καφέ βγήκε από το γραφείο του άνετος, ζέστανε το υγρό που είχα μέσα και το άδειασε στο φλιτζάνι του. Εγώ χαμπάρι δεν πήρα γιατί όπως σας είπα είχα εντελώς ξεχάσει ότι είχα βάλει φάρμακο στον βραστήρα.
Ξαφνικά βγαίνει από το γραφείο του φτύνει μέσα στο φλιτζάνι και με ρωτάει: «Μα τι έχει ο καφές;». Και πετάγομαι όρθια, μου’ρχεται αναλαμπή, μου γυρνάνε τα μάτια και τον ρωτάω μέσα στον πανικό: «Ήπιατε καφέ; Κατάπιατε τον καφέ; Έβαλα φάρμακο για να καθαρίσω τον βραστήρα από τα άλατα. Είστε καλά; Να σας πάμε σε κανένα νοσοκομείο;». Να είμαι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Αντί να αγχωθεί εκείνος με αυτό που ήπιε, αγχώθηκα εγώ με την απόπειρα δηλητηρίασης. Ευτυχώς δεν είχε καταπιεί καθόλου από το υγρό, το έφτυσε αμέσως, αλλά εγώ είχα υποστεί μεγάλο σόκ. Από τότε ο άνθρωπος έχει να το λέει ότι προσπάθησα να τον δηλητηριάσω. Τώρα το λέμε για αστείο, εκείνη τη στιγμή όμως δεν ήταν καθόλου αστείο. Από τότε δεν ξαναχρησιμοποίησα τοξικό φάρμακο για να καθαρίσω συσκευές. Ξύδι και μόνο ξύδι. Θαυματουργό και δεν παθαίνεις και τίποτα αν το καταπιείς.

Για αυτό σας λέω δεν θα πάθετε τίποτα. Να σας φτιάξω ένα καφεδάκι;

Θεατρικά νέα

Καλημέρα σας κ. Πρέσβυ,


Μετά από την σύγχυση και στενοχώρια που τράβηξα με την άλλη.
Τι «ποια άλλη»; Ε δεν είπαμε; Η απέναντι που παραλίγο να πιαστούμε μαλλί με μαλλί.
Λοιπόν συνεχίζω, μετά την σύγχυση λέω, είχα και κάτι πολύ ευχάριστο. Όχι κ. Πρέσβυ δεν αφορά τη δουλειά. Μα επιτέλους δεν είναι όλα δουλειά. Έχουμε και ζωή εκτός δουλειάς εμείς. Όχι σαν κάποιες άλλες που δεν έχουν ζωή εκτός και ξεσπάνε στη δουλειά με όλα τα υπαρξιακά τους.
Θα με αφήσετε να συνεχίσω; Αλλιώς θα φύγω και δεν θα σας πω τίποτα. Ξέρω ότι θέλετε να μάθετε για αυτό έρχομαι και σας τα λέω. Λίγο κουτσομπολάκος είστε πρέπει να το παραδεχτείτε.
Λοιπόν, είχα ένα ευχάριστο νέο, είπα.
Γνωρίζετε την τρέλα μου με το θέατρο, έτσι δεν είναι; Μου αρέσει πολύ το θέατρο, όχι μόνο να βλέπω αλλά και να παίζω. Ξέρω ότι εσείς ήρθατε να δείτε μία παράστασή μας αλλά πριν από αυτή έχω παίξει καμιά δεκαριά ακόμη με την ερασιτεχνική μας ομάδα. Αυτό είναι το χόμπι μου. Μία παράσταση κάθε ένα ή δύο χρόνια. Κωμωδίες κατά προτίμηση για να περνάμε καλά και εμείς πάνω στη σκηνή. Ουουου έχω να σας διηγηθώ σκηνές πάνω στη σκηνή που ξεχάσαμε τα λόγια μας, που λέγαμε άλλα αντί άλλων, περνούσαμε ατάκες και επανερχόμασταν μετά από λίγη ώρα, που ξέχασε κάποιος να βγει στη σκηνή και εμείς περιμέναμε χωρίς να ξέρουμε πώς να τα μπαλώσουμε, να είναι ντίρλα στο μεθύσι άλλος και να μην μπορεί να σταυρώσει λέξη, να ακούγεται περισσότερο από τους ηθοποιούς ο υποβολέας, και άλλα πολλά… Απερίγραπτες, τρελές ιστορίες. Αξέχαστες όμως και μοναδικές.
Μ’αυτά και μ’αυτά δεν σας είπα όμως ότι αποχώρησα από την δική μου ομάδα φέτος γιατί είναι λίγο ανοργάνωτοι και δεν γινόντουσαν τα πράγματα με πολύ σοβαρότητα. Προχειρότητα στις πρόβες, στα σκηνικά, στα κοστούμια και γενικά χωρίς πολύ κέφι για μία καλή παράσταση.
Και στέλνω το θεατρικό βιογραφικό σε άλλο θίασο για να τους δείξω το ενδιαφέρον μου αλλά μου απαντούν ότι το casting έκλεισε για το φετινό έργο. Δεν προλαβαίνουν να γίνουν όλα αυτά και χτυπάει το τηλέφωνο από άλλο θίασο με πρόταση για να παίξω σε δική τους παράσταση. Ξετρελλάθηκα. Καλά δεν είμαι και Παξινού αλλά για ερασιτέχνης νομίζω καλά τα καταφέρνω. Βέβαια στον καινούριο θίασο έναν μικρό ρόλο θα έχω. Σαν καινούρια μην έχουμε και απαιτήσεις.
Τέλεια, τέλεια, τέλεια. Θα ξανανιώσω εκείνη την αίσθηση του τρακ λίγο πριν βγεις στη σκηνή. Την αίσθηση ότι ξέχασες τα λόγια λίγο πριν αρχίσει η παράσταση. Τις ατελείωτες πρόβες, την προετοιμασία και τέλος το χειροκρότημα. Μοναδικές στιγμές!!!!
Μην ανησυχείτε, εκτός ωρών εργασίας είναι οι πρόβες.
Δεν θα φύγω από δω. Τώρα αν στραβωθεί κανείς και αναγνωρίσει το ταλέντο μου και με πάρει μπροντγουει, ε τότε ναι θα φύγω.

Μέχρι τότε… !!!!!

Έχω νεύρα, πολλά νεύρα!!!!!!!

Καλημέρα σας και μη μου μιλάτε γιατί έχω νεύρα πολλά νεύρα!!!!!

Εγώ που είμαι ήπιος, μαλακός και χαμογελαστός άνθρωπος, να μαλώσω με την άλλη;

Τι εννοείται ποια άλλη; Την άλλη, αυτή που δουλεύει στο απέναντι γραφείο. Συνάδελφοι 5 χρόνια τώρα χωρίς πρόβλημα. Αλλά τώρα τελευταία χάλια η υπόθεση.

Αγενής, δεν συνεργάζεται, δεν ενημερώνει για τίποτα, σου κλείνει το τηλέφωνο στα μούτρα, μιλάει απότομα. Τι να πω; Μα όσο πάει και χειροτερεύει. Τι φταίει; Η δουλειά; Τα προσωπικά; Δεν ξέρω τι γίνεται στην προσωπική της ζωή. Έχει σύντροφο, δεν έχει, δεν έχω ιδέα. Δεν με ενδιαφέρει κιόλας. Το γίνεται εκτός δουλειάς και πόσο την επηρεάζει αυτό στη δουλειά, δεν με ενδιαφέρει. Αυτό που με ενδιαφέρει εμένα είναι η καλή συνεργασία και η καλή συμπεριφορά.

Λοιπόν, που λέτε, με αφορμή το τελευταίο περιστατικό με τον Υπουργό και το αεροδρόμιο είχαμε μία διαφωνία και φυσικά μία ασυνεννοησία. Μου μίλησε απότομα και με φοβερή αγένεια. Τα παίρνω και εγώ στο κρανίο. Γενικά αποφεύγω να κάνω φασαρίες και να μαλώνω με συναδέλφους. Και πάω λοιπόν στο γραφείο της και την ξεχέζω (συγνώμη κ. Πρέσβυ για την έκφραση).

«Σε παρακαλώ, της λέω να προσέχεις πως μιλάς. Είσαι αγενέστατη, φέρεσαι απότομα και συμπεριφέρεσαι άσχημα».

Στην κοσμάρα της αυτή. Τάχα εγώ δεν συνεργάζομαι και δεν της δίνω πληροφορίες.

Πριν κλείσω την πόρτα της είπα ότι πρέπει να ρωτήσει γύρω της για το ποιος είναι συνεργάσιμος εδώ μέσα και ποιος όχι. Δεν έχει καταλάβει ότι δεν είμαι μόνο εγώ που έχω πρόβλημα μαζί της αλλά το μισό γραφείο.

Εγώ πάντως δεν ανέχομαι ξανά τέτοια συμπεριφορά και αρνούμαι να πηγαίνω με τα νερά του κάθε ακοινώνητου εδώ μέσα.

Εσείς έχετε να πείτε κάτι; Ξέρω σας είπα να μη μου μιλάτε γιατί είχα νεύρα αλλά εντάξει τώρα που τα είπα και ξαλάφρωσα μπορείτε να μου πείτε και εσείς κάτι.

Μπαμ και κάτω!!!!!!

Πολύ καλημέρα σας κ. Πρέσβυ,

Μπήκε ο Σεπτέμβριος, ξεκίνησε η σαιζόν, επέστρεψαν όλοι οι συνάδελφοι και τα κεφάλια μέσα για δουλειά. Τέρμα οι διακοπές και η καλοπέραση.

Επιστέψατε και εσείς και μπαίνουμε κανονικά σε εντατικούς ρυθμούς εργασίας. Σεπτέμβριος και Οκτώβριος δύσκολοι μήνες. Περιμένουμε υψηλά πρόσωπα για συναντήσεις και πρέπει να οργανωθούμε.

Και παρακαλώ ξεχάστε αυτό που έγινε προχτές. Διαγράψτε το από το μυαλό σας γιατί τέτοιο ρεζιλίκι δεν το έχω ξαναματαπάθει. Το σκέφτομαι και με πιάνει ταραχή. Να μπω εγώ στο γραφείο άνετη, ευάερη, ευήλια, κορδωτή, καμαρωτή και όπως περπατάω να πέσω κάτω; Δεν έχει ξαναγίνει. Ούτε σε ηλίθια χολιγουντιανή ταινία δεν βλέπεις τέτοιο πέσιμο. Σκόνταψα στο χαλί και μπάμ πάρτην κάτω. Ξέρω ότι σας ήρθε και σας κάπως. Δεν περιμένατε βέβαια να με δείτε δυο μέτρα άνθρωπο να σωριάζομαι κάτω. Σας ευχαριστώ πάντως που ήρθατε να με μαζέψετε από τα πατώματα αλλά εκείνη την στιγμή το μόνο που ήθελα ήταν να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Μάζεψα τα χαρτιά μου που είχαν σκορπίσει, μάζεψα και το παπούτσι μου που βγήκε, πήρα των οματιών μου και εξαφανίστηκα. Πρέπει να σας πω ότι μου στοίχισε λίγο. Αλλά τέλος πάντων δεν πειράζει. Σας χάρισα μια ευχάριστη νότα για να ξεκινήσει καλά η νέα σαιζόν. Να σκεφτόμαστε και να έχουμε κάτι να γελάμε.

Νέος ψάχνει νέα

Χθες καθώς οδηγούσα για να φτάσω στο σπίτι (το μικρό σπίτι στο λιβάδι που λέγαμε !), ακόμα δεν ξεκίνησα με το τρένο, την άλλη εβδομάδα. Καθώς οδηγούσα λοιπόν, αμέριμνη και χαλαρή στους δρόμους της βροχοχώρας βλέπω μπροστά μου ένα σμαρτάκι σκούρο χρωματάκι. Μέχρι εδώ τίποτα το συγκλονιστικό!!!

Στο πίσω τζάμι του αυτοκινήτου είχε γράμματα. Τρεις σειρές γράμματα. Πρώτα το διαβάζω χωρίς να δώσω σημασία σε αυτά που γράφει. Νόμιζα ότι ήταν διαφήμιση. Δεν ήταν όμως διαφήμιση. Ήταν έκκληση προς τις λεύτερες. Και σας παραθέτω την μετάφραση του εν λόγω μικρού κειμένου που ήταν όπως σας είπα και πριν στο πίσω τζάμι του αυτοκινήτου:
« Μαϊκ Τάδε, 29 ετών, τραπεζικός υπάλληλος, αναζητά απεγνωσμένα φιλενάδα » και από κάτω αναγραφόταν και ο αριθμός του κινητού του.
Και αναρωτιέμαι εγώ: είναι πλάκα, αστείο ή είναι πραγματικά απεγνωσμένος ο νέος και ψάχνει να βρει νέα με οποιονδήποτε τρόπο.
Προξενιό έχω ακούσει, αγγελία σε εφημερίδα έχω ακούσει, στο διαδίκτυο επίσης αλλά αγγελία στο τζάμι του αυτοκινήτου για γνωριμία πρώτη φορά έχω δει.
Αν είναι έτσι θα βάζουμε αγγελία και στο τζάμι του σπιτιού (νέος, ψηλός, όμορφος με 2 δωμάτια ψάχνει απεγνωσμένα νέα), δίνοντας και τα τετραγωνικά μέτρα του σπιτιού ώστε να ξέρει ο άνθρωπος και τι προίκα παίρνει, σε το σπίτι μπαίνει.
Και σας ρωτώ κ. Πρέσβυ, έχουμε λίγο σαλτάρει;

Τρενοϊστορίες

Τελευταίες μέρες Αυγούστου διανύουμε. Τελευταίες μέρες πριν την κάθοδο των βαρβάρων. Είναι ωραία στο γραφείο τώρα. Δεν έχει πολύ δουλειά μιας και τον Αύγουστο τίποτα δεν κουνιέται εδώ γύρω. Από 1η Σεπτέμβρη όμως… ούτε να το σκέφτομαι.

Όλοι επιστρέφουν, αρχίζουν σχολεία και θα γίνεται της τρελής στους δρόμους από κίνηση. Εγώ θα ξαναρχίσω τα πηγαινέλα με το τρένο γιατί με αυτοκίνητο θέλω μία ώρα για να κατέβω από το μικρό σπίτι στο λιβάδι. Αγαπημένο τρένο. Βλέπεις τους αγαπημένους τρενοκολλητούς σου. Δεν είμαστε όλοι κολλητοί αλλά φατσικά γνωριζόμαστε όλοι. Εγώ μέσα στο τρένο δεν θέλω πολλά-πολλά. Έχω το βιβλίο μου και διαβάζω. Είναι ο μόνος τρόπος να τελειώσω βιβλίο. Όταν για κακή μου τύχη μου πιάσει κουβέντα κάποιος τον βρίζω (από μέσα μου φυσικά), προσπαθώ να κόψω την κουβέντα αλλά μερικοί δεν καταλαβαίνουν και συνεχίζουν να μιλάνε ενώ είμαι σκυμμένη πάνω από το βιβλίο και διαβάζω. Αν τύχη να εντοπίσω κάποια γνωστή φάτσα από την αποβάθρα, τρέχω να μπω σε άλλο βαγόνι μήπως και γλιτώσω. Μερικές φορές πιάνει, άλλες πάλι με προλαβαίνουν. Άλλοι ενοχλητικοί στο τρένο είναι αυτοί που έχουν ακουστικά στα αυτιά για να ακούνε μόνοι τους μουσική αλλά είναι τόσο δυνατά η μουσική που δεν είναι πλέον προσωπική τους υπόθεση η μουσική αλλά όλου του βαγονιού. Δεν συζητώ για αυτούς που μιλάνε στο κινητό. Οι περισσότεροι βέβαια προσπαθούν να είναι διακριτικοί ψιθυρίζοντας και τελειώνοντας γρήγορα τη συνομιλία. Άλλοι όμως μιλάνε σαν να είναι μόνοι τους στο βαγόνι, φωναχτά, τσιριχτά, χαχανίζοντας δυνατά, σαν να μην υπάρχει κανείς άλλος γύρω. Μήπως γέρασα και με ενοχλούν αυτά που δεν θα έπρεπε να με ενοχλούν; Έπαθα γεροντοκορίαση; Αν και δεν είμαι γεροντοκόρη μήπως εμφανίστηκαν συμπτώματα; Ανησυχητικό!!!!!!!!!